Կլինիկական հոգեբան Միհրդատ Ռոստոմի Մադաթյանի անձնական կայք - www.psyhelp.am հոգեբան, հոգեբանություն

  • Կլինիկական հոգեբան Միհրդատ Ռոստոմի Մադաթյանի անձնական կայք- www.psyhelp.am հոգեբան, հոգեբանություն, հոգեթերապիա, Միհրդատ, Ռոստոմի, Մադաթյան

  • Սկայպ խորհրդատվություններ - www.psyhelp.am հոգեբան, հոգեբանություն, խորհրդատվություն, սկայպ, skype

  • Կարդա իմ գիրքը - www.psyhelp.am հոգեբան, հոգեբանություն, դեպրեսիայի բուժումը, лечение депрессии, գիրք, Միհրդատ, Մադաթյան

  • Խորհրդատվություններ - www.psyhelp.am հոգեբան, հոգեբանություն, հարց ու պատասխան, խորհրդատվություն

  • Ամեն ինչ դեպրեսիայի մասին - www.psyhelp.am հոգեբան, հոգեբանություն, դեպրեսիա, գիրք, Միհրդատ, Մադաթյան

  • Հոգեբանության նորություններ - www.psyhelp.am հոգեբան, հոգեբանություն, նորություններ

  • Ամեն ինչ ֆոբիաների մասին - www.psyhelp.am հոգեբան, հոգեբանություն, ֆոբիա, վախ, հանրագիտարան

  • Տուր Քո հարցը - www.psyhelp.am հոգեբան, հոգեբանություն, անվճար, խորհրդատվություն, Միհրդատ, Մադաթյան

  • Տարօրինակ հիվանդություններ - www.psyhelp.am հոգեբան, հոգեբանություն, տարօրինակ, հիվանդություններ

  • Հայաստանն իմ աչքերով - www.psyhelp.am հոգեբան, հոգեբանություն, Հայաստան, Երևան, Արցախ, Միհրդատ, Մադաթյան

  • Հոգեբանի ընդունարան - www.psyhelp.am հոգեբան, հոգեբանություն, հոգեթերապիա, Միհրդատ, Ռոստոմի, Մադաթյան

  • Հոգեբանական առակներ - www.psyhelp.am հոգեբան, հոգեբանություն, հոգեթերապիա, Միհրդատ, Ռոստոմի, Մադաթյան

ua-tour.net

Իմ դեպրեսիան

Իմ դեպրեսիան - www.psyhelp.am հոգեբան, հոգեբանություն

Կյանքը քո կախված կլինի քո առջև

և կդողդողաս դու գիշերը և ցերեկը

և համոզված չես լինի քո կյանքում:

/Երկրորդումն օրինաց 28:66/

Այնտեղ՝ ինչ-որ տեղ խորը ներսում մի զգացողություն է ապրում, որ սա եղել է իմ կյանքում միշտ: Ես ուզում եմ հետ նայել, բայց ժամանակի չոր և կնճռոտ ձեռքերը փակում են իմ աչքերը: Չգիտեմ թե ինչքան ժամանակ է արդեն նա ապրում իմ մեջ, սակայն դա հավանաբար 10 տարուց պակաս չէ: Ինչպե՞ս ես կարծում, դա շատ է: նորմալ ժամանակային շրջանակները այստեղ կորցնում են իրենց իմաստը և կոտրվում: Այդ օրերին (ավելի ճիշտ կլինի ասել ամիսներին) ժամանակը սառչում է և ցցի նման խրվում կրցքի մեջ ու կանգ առնում: Թվում է թե անվերջ:

Փնտրելով գրականության մեջ ես իմացա, որ դեպրեսիաները լինում են տարբեր: Իմը կրում է "էնդոգեն" անունը (չնայած, որ ես նրան անվանում եմ ավելի հասարակ ու քնքուշ՝ ՔԱԾ): Թարգմանելով հասկանալի հայերենի (ես ի նկատի ունեմ էնդոգեն բառը) դա կնշանակի ոչ մի արտաքին պատճառից չկախված դեպրեսիա, որն պարզվում է, որ հանդիպում է երկրի բնակչության 2-3%-ի մոտ: Մեծամասամբ, մարդկանց մոտ դեպրեսիան առաջանում է, որպես որևէ մի արտաքին իրադրության պատասխան հակազդում և մարդուն բավականին դժվար է հասկանալը, որ դա կարող է կախված չլինել և ոչ մի բանից, առաջանալ դատարկ տեղում, ոչնչից: Բայց իմ դեպքում իհարկե դա այդպես է:

Այնտեղ դրսում միգուցե շատ գեղեցիկ է, արևոտ ու հանգիստ և կարծես թե ոչ մի բան անկում չի կանխատեսում: Բայց ժամանակ է անցնում և ներքին ժամացույցի մեջ խափանում է տեղի ունենում՝ անխռովության թեթև պաստառի վրա հայտնվում են սև թելեր, որոնք օրեցօր ավելի ու ավելի են խտանում և կպչում սարդոստայնի նման խճճվելով: Եվ վերջապես ներսումդ ոչինչ չի մնում:

Սկզբից չես ուզում, իսկ հետո ուղղակի չես կարողանում: Չես կարողանում խոսել՝ ներսդ բառեր չկան, ծիծաղել և լաց լինել՝ զգացմունքներդ համարյա թե բացակայում են: Չկա անցյալ՝ այնտեղ բացարձակ մթություն է: Չկա ապագա՝ նրան ուղղակի չես հավատում: Չկա նաև ներկա՝ նրանում դու ուղղակի չես ապրում:

Դեպրեսիան, հատկապես իր ամենացածր կետում, շատ նման է "հոգու կորստի վիճակի" (loss of soul), որը նկարագրել է Կ.Գ.Յունգը: Ի՞նչ է դա: Գործնականորեն բացատրելը դժվար է: Սակայն ով եղել է այնտեղ՝ նա գիտի: Դա քո կյանքի իմաստի կորստի, արժեքների և դրույթների փլուզման մի վիճակ է, որոնց վրա է հիմնվում ցանկացած մարդու կյանքը: Այնպիսի զգացողություն է, կարծես թե ներսումդ ոչինչ չկա, նույնիսկ դատարկություն: Կարծես թե հոգիդ քերել հանել են ժանգոտ գոգաթիակով, իսկ նրա տեղը մնացել է... Ի՞նչ է մնացել հոգու տեղը: Ոչինչ: Որտե՞ղ է թռչում նա այդ ժամանակ: Միգուցե ոչ թե թռչում է այլ սողում: Ով գիտե:

Բայց արտաքին կյանքը ի տարբերություն ներքինի շարունակվում է, ստիպված ենք ապրել (ավելի ճիշտ գոյատևել), ինչ-որ բանով զբաղվել, մարդկանց հետ կատարել հաղորդակցման ակտեր (լեզուս չի պտտում անվանել այն շփում): Բայց... Այդ ամենը կատարվում է կարծես իմ կյանքից անկախ, կարծես ռոբոտի պես: Ինչո՞վ ենք մենք տարբերվում մեքենաներից: Նրանք չունեն հոգի և չեն կարող զգալ: Առանց հոգու ԿՅԱՆՔՆ անհնար է, սակայն հնարավոր է կյանք: Հավանաբար այս վիճակում երկար գտնվել չի կարելի, քանի որ հոգու կորստից հետևում է կամ դեգրադացիա կամ ֆիզիկական մահ: Բայց մահանալ կարելի է մեն մի անգամ իսկ loss of soul վիճակում գտնվել շատ-շատ անգամներ: Ի՞նչն է լավ: Ի՞նչ տարբերություն կա: Ես ընտրություն չունեմ: Իմ վիճակում ընդհանրապես չեն ընտրում:

Կյանքիս մոտավորապես կեսը անցնում է խորը դեպրեսիայի վիճակում: Կենալով մեծ ՈՉԻՆՉԻ մեջ: Այդ ժամանակ հասարակ գործողությունը, որը կատարելու համար սովորաբար նույնիսկ չէիր էլ մտածում, դառնում է անանցանելի խոչընդոտ: Սկզբից պայքարում ես, ավելի ճիշտ փորձում ես պայքարել, իսկ հետո գլորվում ներքև: Այս հարցում, ինձ թվում է, որ ամենամեծ պրոբլեմներից մեկը այն է, որ կառուցես քո ժամանակը, քանի որ այն ինչով զբաղվում էիր սովորաբար՝ ուղղակի անհասանելի է և վերջապես լիովին իմաստազրկված: Գիտես, ցանկացած, նույնիսկ ամենահասարակ գործողության մեջ սովորաբար ներդնում ես հոգուդ մի մասնիկը և նույնիսկ չես էլ գիտակցում: Իսկ եթե ներդնելու ոչինչ չկա ապա արարքներդ դառնում են անհոգի, անիմաստ և դատարկ:

Ամենաբարդը դա այն փաստի ընդունումն է, որ դա կա և հնարավոր է, որ դառնա կյանքիդ անբաժան բաղադրիչը, քանի որ այս ախտորոշման դեպքում առողջացումը հրաշք են համարում:

Խոր դեպրեսիայի ազդեցության տակ հաճախ ցանկություն է առաջանում ազատել և ինձ և իմ մըտերիմներին այն անհաջողություններից, որոնք այս շրջանում հատում են իմ սև իրականությունը: Սա ամենահեշտ ելքն է, և թույլ է տալիս լուծել պրոբլեմը հիմնովի, միանգամից և ընդմիշտ: Չնայած ... Արդյո՞ք ընդմիշտ:

Ըստ Բուդդիզմի, ինքնասպանությունը համարվում է ոչ այնքան մեղք, որքան անիմաստ, քանի որ եթե ընդունենք, որ "մահանալով չենք մահանում ընդմիշտ" ապա ինքնասպանությունը չի ազատում մարդուն ծնունդների և մահերի անվերջանալի շրջանից, այլ բերում է միայն ավելի ցածր կերպարանքով ծնունդի: Եվ իրոք, ուր պետք է փախչես ինքդ քեզանից, ինչպես կարելի է փախչել սեփական ճակատագրից:

Քրիստոնեությունը կատեգորիկ դատապարտում է ինքնասպանությունը, ինքնակամ կյանքից հրաժարվելը համարելով ամենածանր մահացու մեղքերից մեկը, բացատրելով այսպես՝ կյանքն ու տանջանքները, որը հասցնում է դեպրեսիան, դա այն խաչն է, որ պետք է կրենք մեզ վրա: Մարդը միշտ ունի ընտրելու իրավունք կամ քարշ տալ դրան, կամ էլ վայրկյանական լուծել այն, օրինակ՝ պարանի և մի կտոր օճառի օգնությամբ: Բազմաթիվ ուրիշ ինչպես կրոնական, այնպես էլ ռացիոնալ տեսություններ ասում են այն մասին, որ ինքնասպանությունը դժվար թե լուծի այդ պրոբլեմը:

Ես գիտեմ, որ հազարավոր մարդիկ ապրում են այդ պրոբլեմով: Եթե մտածենք սառը գլխով, ապա ամեն ինչ պարզ է՝ նորմալ փուլում կարելի է զբաղվել աշխատանքով, ինքնակատարելագործումով, ուսումով, մեծացնել երեխաներ, գումար վաստակել, շփվել և ապրել: Դեպրեսիվ փուլում՝ երևի պետք է սպասելով անց կացնել այդ վիճակը:

Ցավալին այն է, որ կյանքում նույնիսկ այդպես չի ստացվում: Ցանկացած դեպրեսիա խորը ճգնաժամ է, ամեն ինչի վերջը, գիտակցության վթար: Դժվար է մնալ նորմալ, դժվար է խելքը չթռցնել, դըժվար է ապրել, նույնիսկ գոյատևել, վերապրել միայնությունը, չնայած, որ արտաքինից ես բոլորովին էլ միայնակ չեմ: Իմ մտերիմները բառացիորեն իրենց ձեռքերի վրա են ինձ անց կացնում դեպրեսիայի անդունդի վրայով: Չափազանց դժվար է ապրել բացարձակ դատարկության մեջ մոտ կես տարի: Երբ պահը հավերժություն է թվում: Իսկ այդպիսի հավերժությունները կրկնվում են 180 անգամ և մեկը մյուսից սև:

Այո, հիմա երբ գրում եմ այս տողերը, ամեն ինչ լավ է և ես չեմ մտածում այն մասին, որ ապագայում դա նորից կվերադառնա: Բայց նա նորից վերադառնում է: Մշտապես:

 

 

  Այլ ինտերնետ կայքերում այս հոդվածի վերաներկայացման դեպքում, ակտիվ հիպերհղումը դեպի www.psyhelp.am կայքը, պարտադիր է:

Միհրդատ Ռոստոմի Մադաթյան

Նորություններ

GSM-կախվածություն

Շարժական կապի համատարածությունը և իրենց արտադրանքը մոլորակի համարյա բոլոր բնակիչներին վաճառելու հեռախոս արտադրողների ցանկությունը, բերում է նոր, նախկինում անհայտ հոգեկան խանգարումների և շեղումների արտահայտմանը: Հոգեբույժները սկսում են նկատել մարդկանց ավելի ու ավելի մեծ քանակ, որոնց մոտ, օդանավում, կինոթատրոնում, կամ հիվանդանոցում հեռախոսը անջատելու մասին անհրաժեշտ զգուշացումը առաջացնում է անհանգստություն և նույնիսկ վախ ու տագնապ:

Ավելին …

Ինչո՞վ են վտանգավոր...

..."տնայնածին հոգեբանները"

Զգուշացեք, հիմա շատ վիճելի հոդված է լինելու: Երբ այն կարդաք, հավանաբար կուզենաք ինձ մի լավ քոթակ տալ, կամ գոնե ասել՝. "Ոչ, ոչ, իմ ընկերները բոլորովին էլ այդպիսին չեն": Սակայ ամեն դեպքում եկեք մտածենք, թե ինչ վտանգ են մեզ համար ներկայացնում "տնայնածին հոգեբանները"՝ հարազատները, գործընկերները և ամենակարևորը՝ ընկերները:

Ավելին …

Կանացի դեմքի...

...չափորոշիչ

Կանացի դեմքի գեղեցկությունը որոշվում է որոշակի չափանիշներով՝ բիբերի միջև եղած հեռավորությամբ, աչքերի և բերանի միջև եղած հեռավորության և դեմքի երկարության ու լայնության հարաբերությամբ:

Ավելին …

Կարդալով սերը աչքերում

Այն, թե ինչքան արագ եք նկատում, նայում են Ձեր վրա, թե ոչ, կախված է նրանից, թե ինչքան "կանացի" կամ "տղամարդկային" տեսք ունի նայողը՝ ահա այսպիսին են վերջին հետազոտությունների արդյունքները: Հետազոտողները համարում են, որ տղամարդու կողմից, իր վրա նետված գեղեցիկ կնոջ հայացքը նկատելու արագության մեջ կարող է թաքնված դեր խաղալ էվոլյուցիոն առավելությունը:

Ավելին …

Ագրեսիա, կարգավիճակ...

...և սեքս

Երբևե մտածել եք, թե ինչու երբեմն աննշան բաների հետևանքով մարդը դուրս է գալիս հունից: Ինչու սխալ հայացքը կամ թափված կաթը կարող են բերել վեճի կամ նույնիսկ կռվի: Մինեսսոտա նահանգի համալսարանի հետազոտող Վլադաս Գրիշկևիչիուսը, ինչու էեն մարդիկ ճանճից փիղ սարքում, հարցին տալիս է երեք պատասխան՝ ագրեսիա, կարգավիճակ և սեքս:

Ավելին …

Անթրոպոմորֆիզմ

Տնային կենդանիների նկատմամբ ցուցաբերվող անթրոպոմորֆիզմը, հաճախ մեր կողմից գնահատվում է որպես դրական և հումանիստական երևույթ, սակայն մեր չորքոտանի ընկերների դաստիարակության հարցում, այն միայն խանգարում է:

Ավելին …

Հարց ու պատասխան

Ամուսինս կարծում է, որ...

...երեխայի հայրն ինքն է...

Հարց՝

Բարև Ձեզ: Ես 27 տարեկան եմ: Ամուսնացած եմ արդեն 3 տարի, ունեմ երեխա, որն իմ ամուսնուց չէ (այդ մասին նա չգիտի), այլ սիրած մարդուց, ով նույնպես ամուսնացած է արդեն 13 տարի: Սիրեցյալիս ճանաչում եմ արդեն 8 տարուց ավելի:

Սկզբում, նա ինձ հետ հարաբերություններ չէր ցանկանում ունենալ, բացատրելով, որ ամուսնացած է ու չի ուզում ինձ ցավեցնել: Այն ժամանակ, ուղեղով ես նրան հասկանում էի, սակայն մինչև ականջներս սիրահարվեցի: Ես փորձեցի ընդունել իրավիճակը այնպիսին, ինչպիսին որ կար, և բաց թողեցի նրան, փորձելով մոռանալ ամեն ինչ, մտածելով, որ իմը չի, այն էլ ուրիշինն է:

Ավելին …

Չեմ ներում անցյալը

Հարց՝

Բարի օր: Իմ անունը Յուլիա է, ես 20 տարեկան եմ: Ամուսնացած չեմ, երեխաներ չունեմ, ապրում եմ ծնողներիս հետ: Ինձ տարբեր ձևի եմ վերաբերվում՝ երբեմն հպարտանում եմ ինձնով, երբեմն հայհոյում եմ ինձ, հասկանալով, որ կարող էի ավելի ճիշտ վարվել: Ես զգացմունքային մարդ եմ, բայց դրա հետ մեկտեղ կարող եմ բավականին հանգիստ ինձ դրսևորել: Հեշտությամբ գնում եմ շփման, բայց ոչ կոնֆլիկտի, միշտ ցանկանում եմ հասկանալ և ընդունել դիմացինիս տեսակետը, մարդկանց ընդունում եմ այնպես, ինչպիսին նրանք կան, սակայն ատում եմ էգոիստներին: Շատ ընկերներ և լավ ծանոթներ ունեմ: Շատերը ինձ ընկալում են որպես բարի և հասնող մարդ, որը միշտ կօգնի, կլսի և կսատարի: Հենց այս բանի համար էլ ինձ գնահատում են և վստահում: Ահա և կարճ իմ մասին:

Ավելին …

Նա ինձ լքեց իմ կարճ...

...տաբաթի պատճառով...

Հարց՝

Բարև Ձեզ Միհրդատ Ռոստոմովիչ: Ես Նատալյան եմ: 19 տարեկան եմ, ապրում եմ Պյատիգորսկում՝ Ստավրոպոլի նահանգ: Ապրում եմ ծնողներիս և եղբորս հետ (համերաշխ ընտանիք է՝ վեճեր լինում են, սակայն ոչ լուրջ): Ես սանգվինիկ եմ: Ինտելեկտս լավ զարգացած է: Վարքագիծս կայուն է: Ինքնատիրապետումս լավը: Ինքնագնահատականս նորմալ: Ակտիվ եմ և ընկերասեր:

Ավելին …

Բաժանվել եմ սիրելիիցս...

...և տեղս չեմ գտնում...

Հարց՝

Բարև Ձեզ: Իմ մոտ հետևյալ իրավիճակն է՝ ես բաժանվել եմ իր սիրած տղամարդուց: Վերջին շրջանում նրա մոտ այնպիսի անտարբեր վերաբերմունք էր իմ նկատմամբ, որ ես չեմ ուզում նրա հետ որևէ ընդհանուր բան ունենալ: Չեմ էլ հասկանում՝ սիրում եմ նրան թե ոչ: Վերջին շրջանում տեղի ունեցած այն ամենից հետո, որ ես վերապրել եմ, կարելի էր նրան ատել:

Ավելին …

Մենք արդեն 9-10 ամիս է

...ամեն օր վիճում ենք...

Հարց՝

Բարև Ձեզ։ Իմ անունն է Եկատերինա։ Ես 18 տարեկան եմ։ Ապրում եմ Եկատերինբուրգում ծնողներիս հետ (մորս, տատիկիս և պապիկիս)։ Կապնված եմ մի 18 տարեկան երիտասարդի հետ։ Ես շատ դժվար վիճակում եմ, չգիտեմ թե ում դիմեմ՝ հոգեբանի մոտ գնալ չեմ ուզում, որովհետև նրանք հաճախ փորձում են իմանալ այն, ինչի կարիքը չկա։ Այսպես ինձ ավելի հարմար է թվում…

Ավելին …

Գտել եմ ամուսնուս...

...գաղտնի նամակագրությունը իր նախկինի հետ…

Հարց՝

Բարև Ձեզ: Իմ անուն է Ելենա: Ես 22 տարեկան եմ, ապրում եմ Կիևում, ամուսնուս և ծնողներիս հետ (երեխաներ չունենք): Ես դժվար վիճակում եմ՝ ամուսնուս հետ լուրջ կոնֆլիկտ ունեմ:

Ես բաց մարդ եմ, մտածող, զգայուն, ինձ սիրում եմ: Կարծում եմ, որ շրջապատս ինձ ընկալում է այնպես, ինչպես ես ինքս: Որոշ մարդիք ինձ համարում են չափազանց դժվար (աշխատավայրում ենթականերս՝ պահանջկոտությանս պատճառով):

Ավելին …