fbpx
Նկարիչ Ալեքս Ալեմանիի "Մոգական ռեալիզմը"

Ապրում էր այս աշխարհում մի տղա, ով տառապում էր լուրջ թերությամբ, որով երբեմն տառապում են նաև մեծահասակները՝ նա անընդհատ խոսում էր, չիմանալով իր չափը:

- Այս ինչ պատիժ է այս Լեզուն, - փնթփնթում էին Ատամները: - Ե՞րբ վերջապես նա կհանգստանա, ու մի փոքր լուռ կմնա:

- Ի՞նչ գործ ունեք ինձ հետ, - լկտիաբար պատասխանում էր Լեզուն: - Ծամեք Ձեզ համար ու լուռ մնացեք: Ձեր գործն ու իմաստը միայն դա է: Մենք իրար հետ ոչ մի ընդհանուր բան չունենք: Ոչ ոքի թույլ չեմ տա իմ անձնական գործերի մեջ մտնել, կամ, որ ավելի վատ է, հիմար խորհուրդներ տալ ինձ:

Եվ տղան շարունակում էր առանց լռելու, տեղին և անտեղին շաղակրատել: Լեզուն՝ երանության գագաթին էր, արտաբերելով ավելի ու ավելի նոր խելացի բառեր, չնայած, որ չէր հասցնում հասկանալ դրանց իմաստը:

Մի անգամ տղան այնպես տարվեց շատախոսությամբ, որ ինքն էլ դա չնկատելով, շփոթության մեջ ընկավ: Որպեսզի ինչ-որ կերպ դուրս պրծնի այդ փորձանքից, նա Լեզվին թույլ տվեց ասել միտումնավոր սուտ ասել: Այդ ժամանակ ատամները այլևս չդիմացան՝ նրանց համբերությունը հատեց: Նրանք արագ փակվեցին և ցավոտ կծեցին ոգևորված ստախոսին:

Լեզուն կարմրեց՝ դուրս եկած արյունից, իսկ տղան լաց եղավ՝ ամոթից ու ցավից:

Այդ պահից ի վեր, Լեզուն իրեն զգույշ է պահում, դե տղան էլ բնականաբար, մինչ խոսք ասելը՝ երկու անգամ մտածում է:

Լեոնարդո դա Վինչի

Այլ ինտերնետ կայքերում այս հոդվածի վերաներկայացման դեպքում, ակտիվ հիպերհղումը դեպի www.psyhelp.am կայքը, պարտադիր է: