fbpx
Նկարիչ Ալեքս Ալեմանիի "Մոգական ռեալիզմը"

Լայնարձակ մարգագետնում կանաչ խոտ էր աճում: Այդ խոտի վրայով անցավ Պատանին: Շրջվելով, պատանին նկատեց, որ այնտեղ, որտեղով նա անցել էր խոտի վրա հետքեր են մնացել: Դա անասելի ուրախացրեց Պատանուն: Բայց նրա կողքով քայլող ծանոթ Ծերունին դժգոհությամբ ասաց՝

— Եվ ինչի՞ վրա ես ուրախանում:

— Նրա, որ խոտի վրա հետքեր են մնում: Ախր մարգագետինը մեծ է, և նրա վրա շատ խոտ է աճում, սակայն այդ ամբողջ խոտի մեջ կա այն, որի վրայով անցել եմ ես, և դա նկատելի է:

— Նկատելի է միայն քեզ, — քմծիծաղ տվեց Ծերունին: — Քիչ ժամանակ կանցնի, խոտը կուղղվի, և ոչ ոք չի տեսնի թե որտեղով ես Դու անցել: Իսկ Դու, որոշելով ևս մեկ անգամ անցնել այս մարգագետնով, տանջվելով փնտրելու ես, թե որտեղ ես նախկինում թողել Քո հետքերը: Եվ դրա վրա ժամանակ կկորցնես:

— Մի՞թե Ձեզ երբեք հետաքրքիր չի եղել, թե որտեղով եք անցած անգամ անցել մարգագետնով, — հարցրեց Ծերունուն Պատանին:

— Ոչ, հետաքրքիր չէ, — պատասխանեց Ծերունին: — Ես այս մարգագետինն անցնում եմ արդեն վեցերորդ անգամ: Եվ ամեն անգամ ես ընտրում եմ ինձ համար այն ուղղությունը, որը ես ուզում եմ: Ես երբեք հետ չեմ շրջվում, որպեսզի զննեմ իմ հետևից սառչող հետքերը, որովհետև դա անիմաստ է՝ որովհետև հետքերը կանհետանան, իսկ ժամանակը կանցնի…

Ավա Արդո

Այլ ինտերնետ կայքերում այս հոդվածի վերաներկայացման դեպքում, ակտիվ հիպերհղումը դեպի www.psyhelp.am կայքը, պարտադիր է: