Hacked by Antonkill
ք.Երևան, Վ.Վաղարշյան 12

ԴԵՊՐԵՍԻԱՅԻ ԲՈւԺՈւՄԸ


Դեպրեսիայի բուժումը 2 րոպեի ընթացքու՞մ: Մի՞թե դա հնարավոր է: Այո՛, եթե կարողանանք երեխա մնալ գոնե 2 րոպեի ընթացքում: Սա այսպիսի, հեշտ բայց էֆեկտիվ հոգեբանական բեռնաթափում է, նվիրած Potapov.tv ստուդիայի կողմից: Շնորհակալություն պոզիտիվի համար:


ՎԱԽԻ ՀԱՂԹԱՀԱՐՈւՄ


Վախերի հաղթահարման վարքագծային տեխնիկա՝ մինյատյուրայի մեջ:

Այս տեսահոլովակը, լավագույն ձևով ցույց է տալիս, վախի հաղթահարման բիհեվիորիստական տեսության էությունը:

Սա անչափ գեղղեցիկ և հասկանալի տեսահոլովակ է, ներկայացված Publi.tv ստուդիայի կողմից:

Շնորհակալ ենք պոզիտիվի համար:


ՄԻ ՇՏԱՊԵՔ ԵԶՐԱԿԱՑՆԵԼ


Այս տեսահոլովակը կարելի է թողնել առանց մեկնաբանության, բայց կարծում եմ, որ այստեղ շատ հասկանալի և հումորով ներկայացված է լիարժեք ինֆորմացիա հավաքելու կարևորությունը:


ՖՈԲԻԱՆԵՐ


Կվարտետ «Ի» խմբի տղաների տեսահոլովակը՝ ֆենոմենալ է:

Այս հոլովակում հանճարեղ հումորով ներկայացված է այն փաստը, թե ինչպես են որոշ «գիտունիկներ» հորինում յուրահատուկ հունարեն բառակապակցություններ՝ մարդականց վախեցնելու համար:

Սա շատ պոզիտիվ տեսահոլովակ է ամենատարբեր ֆոբիաների անվանումների հորինման մասին:

Շնորհակալ ենք պոզիտիվի համար:

Առակ «Երկու կտրված գլուխ»


Նա Հրեաստանի արքայադուստրն էր ու Սալոմեի զարմիկը, որի հետ էլ ուներ մեծ նմանություն — նույնքան քմահաճ էր, ինչպես Սալոմեն, կրքոտ ու ինքնահավան, և նույնքան էլ չքնաղ էր։ Եվ ուներ նա սիրեցյալ — մի երիտասարդ հռոմեացի փիլիսոփա, մեծացած հունական իմաստության վրա։ Երիտասարդ տարիներից նրան շրջապատել էր գեղեցկությունը, և սնվել էր նա պլատոնյան փիլիսոփայության կաթով ու մեղրով։

 

Առակ «Ճգնավորի գայթակղությունը խանդով»


Մի անգամ, երբ նա թափառում էր Լիբիական անապատով, սատանան անսպասելիորեն հանդիպեց մի վայրի, որտեղ մի խումբ փոքրիկ սատանի ճտեր սրտմտություն պատճառել սուրբ ճգնավորին, գայթակղելով նրան յոթ մեղքերի պատկերներով։ Ճգնավորի կամքի ուժը հաղթահարել նրանք չէին կարողանում, և նա հեշտությամբ հետ էր մղում իրենից նրանց բոլոր զզվելի ոտնձգությունները։ Հետևելով, թե ինչպես են պարտվում դժբախտ սատանայի ճտերը, սատանան առաջ եկավ, որ նրանց դաս տա։

Առակ «Մորաքույր Ջեյնի պարահանդեսը»


Խեղճ մորաքույր Ջեյնը ծեր էր ու խստաբարո։ Ապրում էր նա լիակատար մենության մեջ, մի շքեղ, բացիթող արած դաստակերտում՝ Տիպպերէրի կոմսությունում։ Հարևաններից ոչ ոք նրան չէր այցելում իսկ եթե նույնիսկ ինչ-որ մեկն էլ որոշում էր նրան այցելել, դա նրան ուրախություն չէր պատճառում։ Քանզի նա բոլորովին չէր ուզում, որ ինչ-որ մեկը տեսներ նրա այգու մացառոտած արահետները կամ բազկաթոռների գունաթափված պաստառները կամ էլ նրա մութ, փեղկերը փակ սենյակների սենեկաշարքը։

Առակ «Դերասանուհին»


Մի չքնաղ դերասանուհի, հասել էր այնպիսի կատարելության իր արվեստի մեջ, որ ողջ թատերական աշխարհը խոնարհվում էր նրա ոտքերի մոտ։ Բոլոր տաղանդավոր ստեղծագործողների նման, նա ամբողջովին նվիրված էր բեմին ու նրա համար, ամբողջ աշխարհը կենտրոնանում էր բեմահարթակի վրա, ու այն ամենը, ինչ թատրոնից դուրս էր, կարծես թե գոյություն չուներ ու նրա մոտ ոչ մի հետաքրքրություն չէր առաջացնում։

Առակ «Պատմություն մի մարդու մասին, որը վաճառել էր իր հոգին»


Մեծ քաղաքով անցնելիս ճանապարհորդը նկատեց մայթեզրին նստած մի մարդու, որի դեմքին կարդացվում էր անասելի վիշտը։ Ճանապարհորդը մոտեցավ նրան՝

— Ի՞նչն է քեզ վշտացնում այնքան ուժեղ, որ դու չես կարողանում թաքցնել այն մարդկանց աչքերից, բայց այնքան խոր, որ անհնար է կռահել դրա պատճառի մասին։

Առակ «Աշխարհի ամենալավ պատմությունը»


Շիկացած անապատի սուղությունից Քրիստոսը եկավ մի հոյակապ ու փարթամ քաղաք ու հենց առաջին փողոցում նա գլխավերևում աղմուկ և ձայներ լսեց ու տեսավ մի պատանու, ով հարբած փռված էր պատուհանագոգին։

— Ինչու՞ ես դու մսխում հարբեցողության մեջ քո հոգեկան ուժերը, — հարցրեց նա պատանուն։

Առակ «Ուսուցիչն ու պատանին»


Երբ Հովսեփ Արիմաթացին երեկոյան իջավ Գողգոթա սարից, որի վրա մահացել էր Հիսուսը, նա տեսավ սպիտակ քարին նստած ու դառը արցունք թափող մի պատանու։ Հովսեփը մոտեցավ նրան ու ասաց՝

— Ես հասկանում եմ քո վշտի ողջ անսահմանությունը, քանզի այն Մարդը, անկասկած բարեպաշտ էր։

Բայց պատանին պատասխանեց նրան՝

Առակ «Արքայադստեր վարդը»


Եվ երբ գաճաճը պարում էր ողջ արքունիքի առջև, արքայադուստրը, ամբողջ հոգով ուրախանալով, զվարճանալով գաճաճի անշնորհք գրոտեսկային շարժումների վրա, հանեց իր սանրվածքի միջից ալ կարմիր վարդն ու կատակով նետեց այն գաճաճին։ Եվ հրամայեց նրան օրվա մեջ, ավելի ուշ, կրկնել այդ պարը։ Դե իսկ գաճաճը, ով իր ողջ կյանքն ապրել էր խուլ անտառում և կասկած էլ չուներ, որ այլանդակ է, արքայադստեր այդ ժեստն ընդունեց ամբողջ լրջությամբ։ Եվ հեռանալով պալատից, վարդը ձեռքին, նա լի էր թեժ ոգևորությամբ, երևակայելով, թե չքնաղ արքայադստեր սիրուն է արժանացել։

Առակ «Սուրբ Ռոբերտ Ֆիլմորացին»


Ապրում էր աշխարհի երեսին մի սուրբ, ում անունն էր Ռոբերտ Ֆիլմորացի։ Ամեն օր, լուսաբացից առաջ, երբ դեռ մութ էր, նա վեր էր կենում անկողնուց ու ծունկի իջնելով աղոթում էր Տիրոջը, որպեսզի Նա, իր մեծ բարեգթությամբ կարգադրի արևին բարձրանալ հորիզոնից վեր ու իր վառ ճառագայթներով լուսավորի երկիրը։ Իսկ երբ արևը ծագում էր հորիզոնից, սուրբ Ռոբերտը կրկին ծունկի էր իջնում ու իր երախտագիտությունը հայտնում Տիրոջն այն բանի համար, որ վերջինս արժանացրեց այդ հրաշքին։

Առակ «Ապակե աչքը»


Մի անգամ, մի բավականին հարուստ ու փառասեր երիտասարդ ջենտլմենի հետ սարսափելի դժբախտություն տեղի ունեցավ՝ որսի ժամանակ նա զրկվեց աչքից: Այդ տխուր իրադարձությունից շատ չանցած նա որոշում ընդունեց ձեռք բերել աշխարհի ամենալավ աչքի պրոթեզը: Այդ արհեստական աչքը, ինչպես նա հույս ուներ, պետք է դառնար ամեն առումներով իրեն արժանի — իր հարստությանը, իր գեղեցկությանը և իր պանծալի անունին:

Առակ «Աննա Կլեվսկայայի իրական պատմությունը»


Աննա Կլևսկայային Անգլիա ուղեկցող շքախմբում մի երիտասարդ գեղեցիկ ազնվական կար: Աննայի հոգում մի տարօրինակ զգացմունք արթնացավ երիտասարդ պալատականի նկատմամբ և նավի վրա նրանք սիրեկաններ դարձան: Բայց ինչպե՞ս նրանք պետք է թաքցնեին իրենց սիրավեպը: Բարձրաձայնելը կնշանակեր կործանում: Եվ Աննան իր դեմքին ցեխ էր քսում ու հագնում էր անհարմար կոպիտ հագուստներ, վեր ածվելով տգեղ հրեշի, ինչպիսին էլ նա ներկայանում էր Հենրիխին:

Առակ «Երեսուն արծաթադրամ»


Հանձնելով Քրիստոսին քահնայապետերին, Հուդան տաճարի գետնին նետեց եռեսուն արծաթեդրամները ու նետվեց ուր աչքերն էին կտրում, որպեսզի կախվի։ Նրան հանդիպեցին մի քանի աշակերտներ։ Հուդայի դեմքից կռահելով, նրա տանջանքների ողջ չափը ու նրա մտադրությունները, նրանք հարցրեցին, թե ինչն է ստիպում նրան այդպես ողբալ։ Եվ Հուդան պատասխանեց նրանց, ասելով՝

— Ոչ թե ուղղակի ողբում եմ, այլ զայրացած եմ,

Առակ «Կախարդական գունդը»


Աշխարհի երեսին ապրում էր մի գիտնական, ով տիրապետում էր տարածության մեջ առարկաներ տեղափոխելու ու շարժելու հմտությամբ։ Որպեսզի նա ժողովրդայնացնի իր հոյակապ բացահայտումը, ու ցուցադրի հանրությանը, թե ինչպես է նա դա անում, նա պատրաստվում էր մի մեծ գունդ վերցնել ու ստիպել այն ինքն իրենով շարժվել բոլորովին հարթ հորիզոնական մակերևույթով։ Ավարտելով բոլոր անհրաժեշտ պատրաստությունները, նա հրավեր ուղարկեց գործընկեր-գիտնականներին երկրի տարբեր ծայրերից, ինչպես նաև պարլամենտի անդամներին ու հենց իրեն՝ թագավորին։

Առակ «Սիրեկանները, որոնք տանջալի վերջ ունեցան»


Երբ քրիստոնեությունը սկսեց հավաքագրել իր կողմնակիցներին հռոմեացի քաղաքացիներից, որոշ հաուստ պատրիկների հետաքրքրեց ու գրավեց այդ անսովոր ու ասկետիկ նոր ուսմունքը։ Դրա հաղթական գեղեցկությամբ գրավվածների մեջ էր նաև ոմն Լիդիա, մի աղջիկ անվանի հզորագույն տոհմից։ Նա ոսկեգույն մազեր ուներ ու մաշկը — սպիտակ մարմարի էր նման, ու գեղեցկությամբ նա չէր զիջում պատանի հռոմեական գեղեցկուհիներից և ոչ մեկին։

Առակ «Լորդ Արթուր Սէվիլը ու Խիրոմանտը»


Խիրոմանտ միստր Ռէնսոմի հետ, պօետ Արթուր Սէվիլը ծանոթացել էր լեդի Ֆերլմիրի մոտ մեծ ընդունելության ժամանակ։ Արթուր Սէվիլը միշտ հետաքրքրվում էր, թե ինչ ապագա է իրեն պատրաստել ճակատագիրը ու հիմա անթաքույց հետաքրքրությամբ հետևում էր, թե ինչպես է խիրոմանտը ուսումնասիրում իր ձեռքի գծերը։ Միստր Ռէնսոմը խոժոռվում էր, ու նրա տեսքը շփոթված էր, հետո նա հանկարծակի ցնցվեց, դեմքը գունատվեց ու ձայնը նրան մատնեց։ Նա շշնջաց լորդ Արթուրին՝

Առակ «Պապ Հովհաննես XXII- ի ամոթալի մահը»


Ծեր Պապը, որն արդեն երկար ժամանակ հիշեցնում էր կենդանի դիակ, վերջապես մահացավ։ Նրա երկարատը հիվանդության ընթացքում, Հռոմում հասցրել էր ինտրիգ հասունանալ, և կարդինալների Հավաքը բաժանվել էր հակամարտող խմբավորումների։ Հնարավոր թեկնածուներից յուրաքանչյուրը ուներ թշնամիներ ու համաձայնության գալ, մի ինչ-որ մեկին աջակցելով, կարդինալները չէին կարողանում։ Եվ այդ պատճառով էլ Պապի վախճանից հետո կարդինալները որոշեցին գնալ փոխզիջման, գահը հանձնելով նեյտրալ ու բոլորովին անհայտ մի մարդու։

Առակ «Երջանիկ Արքայազնը»


Բարձր սյան վրա, քաղաքի վրա, կանգնած էր Երջանիկ Արքայազնի արձանը։ Արձանը, վերից՝ վար պատված էր ամքուր ոսկու թերթերով։ Աչքերի փոխարեն շափյուղաներ էին ու խոշոր սուտակը փայլում էր նրա սուսերի բռնակին։

Բոլորը հիանում էին Արքայազնով։

Առակ «Երիտասարդ Արքան»


Թագադրման օրվան նախորդող երեկոյան, երիտասարդ Արքան մենակ նստած էր իր հոյակապ ննջարանում։ Պալատականներն արդեն հեռացել էին, համաձայն այն ժամանակների խստաբարո սովորույթների, ցածր խոնարհվելով, ու վերադարձել էին Մեծ Պալատական Դահլիճ, որպեսզի վերջին հանձնարարությունները ստանան Պրոֆեսոր Էթիկետից՝ ախր նրանցից որոշները դեռ չէին կորցրել շարժուձևերի բնականությունը, իսկ հիշացնելու կարիք չկա, որ պալատականների մոտ դա լուրջ արատ է։

Առակ «Աստղ - տղան»


Մի անգամ երկու աղքատ Անտառահատ վերադառնում էին տուն, ճանապարհ հարթելով խիտ սոճիների անտառի միջով։ Ձմեռային գիշեր էր, խստաշունչ սառնամանիք էր։ Եվ գետնին, և ծառերի վրա հաստ ձնե ծած էր նստած։ Երբ Անտառահատները անցնում էին թավուտի միջով, փոքր սառցակալած ճյուղերը կոտրվում էին նրանց շարժումներից իսկ երբ նրանք մոտեցան Լեռնային Ջրվեժին, ապա տեսան, որ այն անշարժ սառչել է օդում, որովհետև նրան համբուրել էր Սառույցի Թագուհին։

 
 

Այժմ կայքը դիտում են 168 հյուր