ք.Երևան, Վ.Վաղարշյան 12

ԴԵՊՐԵՍԻԱՅԻ ԲՈւԺՈւՄԸ


Դեպրեսիայի բուժումը 2 րոպեի ընթացքու՞մ: Մի՞թե դա հնարավոր է: Այո՛, եթե կարողանանք երեխա մնալ գոնե 2 րոպեի ընթացքում: Սա այսպիսի, հեշտ բայց էֆեկտիվ հոգեբանական բեռնաթափում է, նվիրած Potapov.tv ստուդիայի կողմից: Շնորհակալություն պոզիտիվի համար:


ՎԱԽԻ ՀԱՂԹԱՀԱՐՈւՄ


Վախերի հաղթահարման վարքագծային տեխնիկա՝ մինյատյուրայի մեջ:

Այս տեսահոլովակը, լավագույն ձևով ցույց է տալիս, վախի հաղթահարման բիհեվիորիստական տեսության էությունը:

Սա անչափ գեղղեցիկ և հասկանալի տեսահոլովակ է, ներկայացված Publi.tv ստուդիայի կողմից:

Շնորհակալ ենք պոզիտիվի համար:


ՄԻ ՇՏԱՊԵՔ ԵԶՐԱԿԱՑՆԵԼ


Այս տեսահոլովակը կարելի է թողնել առանց մեկնաբանության, բայց կարծում եմ, որ այստեղ շատ հասկանալի և հումորով ներկայացված է լիարժեք ինֆորմացիա հավաքելու կարևորությունը:


ՖՈԲԻԱՆԵՐ


Կվարտետ «Ի» խմբի տղաների տեսահոլովակը՝ ֆենոմենալ է:

Այս հոլովակում հանճարեղ հումորով ներկայացված է այն փաստը, թե ինչպես են որոշ «գիտունիկներ» հորինում յուրահատուկ հունարեն բառակապակցություններ՝ մարդականց վախեցնելու համար:

Սա շատ պոզիտիվ տեսահոլովակ է ամենատարբեր ֆոբիաների անվանումների հորինման մասին:

Շնորհակալ ենք պոզիտիվի համար:

Առակ «Ավանակն ու իր Տերը»


Մի մարդ մի երիտասարդ ավանակ գնեց և անմիջապես սկսեց սովորեցնել նրան կյանքի դժվարությունները։ Նա ծանր բեռներ սկսեց բեռնել ավանակի վրա, օրերով ստիպեց աշխատել, իսկ կերակուր տալիս էր ոչ շատ քան անհրաժեշտ էր, որ վերջինս սովից չմեռնի։ Այսպես փոքրիկ ավանակը շուտով վերածվեց ամենաիսկական էշի։ Երբ տերը գալիս էր նա ծունկի էր իջնում, ցածր խոնարհում էր գլուխը և ուրախությամբ թույլ էր տալիս որ կամայական ծանրություն բեռնեն, նույնիսկ երբ հազիվ էր ոտքի վրա կանգնում։

Առակ «Ժամանակի արժեքը»


Հոգին նկատեց, որ Բանականությունը շփոթության մեջ է ու որոշեց նրան հարցնել թե ինչն է դրա պատճառը։

- Ես այսօր հասկացա իմ մեծագույն իմաստությունն ու իմ մեծագույն հիմարությունը։

- Եվ ինչու՞մ են դրանք, - հարցրեց Հոգին։

Առակ «Բնության նվերը»


Գյուղական ճանապարհի վրա հանդիպեցին մի անգամ երկու ծանոթներ և նրանցից մեկը պարծեցավ՝

- նայիր ինձ Բնությունն ինչ նվեր է արել։ Ինչ հրաշք է, - և ցույց տվեց ձեռքի ափի մեջ առկայծող, հազվադեպ գեղեցկության, թափանցիկ ինչպես քարացած արցունքը մի քար։

- Ոչ բոլորը կարող են այսպիսի բան գտնել –

Առակ «Երկուսն անապատում»


Մեկն անընդհատ իր բարակ շրթունքներն էր լիզում, նրա վրա սառած դեղնագույն փառով, կրքոտ ինչ-որ բան ապացուցելով երկրորդին, սակայն վերջինս միայն արհամարանքով խոժոռվում էն և խռպոտ քմծիծաղ տալիս՝ «Քո խոսքերն խելահեղ են», - և իր հերթին սկսում էր զարգացնել սեփական գաղափարները։ Սակայն շուտով առաջինը անհամբերությամբ ընդհատեց երկրորդին և ամեն բան սկսեց նորից։ Նրանցից յուրաքանչյուրը ապացուցում էր իր իրավացիությունը, ջանում էր ցուցադրել իր ուժը, ձգտում էր մյուսին իր հավատքի բերել։

Առակ «Երկնագույն արշալույս»


Չքնաղ ապագայում, երբ Արևային համակարգը արդեն բավականին ուսումնասիրված էր իր բնակիչների կողմից, ընթանում էր նոր հարևան համաստեղության նոր մոլորակի յուրացումը։ Երկրացիներին առաջարկվում էր բնակվել այդ մոլորակում։ Այդ մոլորակի օդը, իր քիմիական բաղադրությամբ համապատասխանում էր մարդու չափանիշներին և բնության պայմանները մոտ էին երկրայինին։

Այդ ընթացքում տեխնիկայի զարգացումն արդեն այնքան բարձր մակարդակի էր հասել,

Առակ «Ուշադիր ոտքերի տակ նայողը»


Մի երիտասարդ շատ հպարտանում էր նրանով, որ երբեք չի ընկնում ու նույնիսկ չի նահանջում։ Նա դա բացատրում էր, իսկ այդպիսի բացատրություններ հաճախ էին լինում, որ միշտ ուշադիր նայում է իր ոտքերի տակ։

Երբ գտնվում ես անտառում, այն էլ անծանոթ վայրում, պետք է զգույշ լինես, ո՞վ կվիճի։ Այդ պատճառով էլ երիտասարդը զգույշ էր, հսկելով իր յուրաքանչյուր քայլը, քայլելով նեղ արահետով։

Առակ «Ճշմարտությունն ավելի խորն է»


Աշխարհիս երեսին մի խանդավառ Պատանի կար։ Կրակն աչքերի մեջ նա ծարավ էր ճանաչել ամեն բան այս աշխարհում։ Օր ու գիշեր մտորում էր Պատանին – նրա իմանալու ցանկությունը անհագ էր։ Բոլոր իմաստունների մեջ Պատանին հատուկ հարգանք ուներ Ծերունու հանդեպ, ով բնակության էր հաստատվել բարձր սարերում։ Այդ Ծերունին մարդկանց տանել չէր կարողանում, բոլորին անհայտ պատճառով, բոլորին, բացի Պատանուց։ Ասում էին նաև, որ ժամանակին այդ Ծերունին և ուսուցիչ է եղել և վանական, սակայն կյանքի վերջում հեռացել է սարերը – մարդկանցից հեռու և Արևին մոտ։

Առակ «Մռայլ առօրյա»


Ամբողջ օրը անհանգիստ Յուրայի գլխից չէր դուրս գալիս մի արտահայտություն, որը նա լսել էր բակում, մռայլ օրերի մասին։ Մտերիմներից մեկը այդպես էլ ասաց, որ յուրաքանչյուր տոներից հետո միշտ գալիս է հենց այդ առօրյան և որ ստիպված ես լինում երկար սպասել, թե երբ կրկին կհամակեն ուրախ, վառ օրերը։

Տուն վերադառնալով, Յուրան ընթրիքի ժամանակ հարցրեց հորը՝

Առակ «Ձին եվ սայլը»


Սայլը հաճախ նախատում էր Ձիուն դանդաղկոտության համար։ Եվ իրեն վատ է քաշում, և ճանապարհը կարգին չի տեսնում, և իզուր տեղը ցեխոտում է… Եվ ընդհանրապես, ոչ թե ձի է, այլ մի ինչ-որ թյուրիմածություն։ Նույնիսկ ցեղատեսակն է ինչ-որ կասկածելի, բոլորովին ձիու նման չէ։ Այսպիսի երիտասարդի համար չի եղել նա ծնված, վշտանում էր նա դժգոհ։

Ձին փնչացրեց, սակայն շարունակեց քաշել սայլը, մինչև մի անգամ դա նրան չզզվացրեց։

Առակ «Արջուկի կասկածը»


Կար-չկար աշխարհիս երեսին մի արջուկ կար և նրան, իր հետ կապված խիստ կասկածներ էին կեղեքում՝ արդյո՞ք նա կդառնա նույնքան մեծ, ինչպես այլ արջեր, թե ոչ։ Եվ չնայած, նրան իր ավագ ընկերները բազմաթիվ անգամներ համոզել էին ու ասել – նա նրանց չէր հավատում։ Գալիս էր լճակի մոտ, նայում իր արտացոլմանն ու մռայլ սրտով նստում գետնին։ Նստում ու դարդ էր անում։

 

Առակ «Նավաստիները»


Ջրանցքն, իր չքնաղ աղջամղջային ջրապտույտներով, խոտով խիտ աճած ափերով, շատախոս շլյուզներով, ուժեղ զգացմունքներ է առաջացնում և աջակցում է պոեզիայի ծնունդին հավանաբար այն պատճառով, որ այդ մարդկային ստեղծագործությունը հագել է բնության զգեստներ։ Ո՞վ կանգ չի առել շլյուզի մոտ, որպեսզի հետևի այդ զարմանալի, հասարակ ու հզոր մեխանիզմի աշխատանքին, որն աստիճան առ աստիճան բարձրացնում է բլուրներից վեր ծանր նավը, ծաղիկների միջի տունը, խիզախ երեխաներին։

Առակ «Մարդու իրավունքները»


Շան իրավունքների պաշտպանման Լիգայում, մի անգամ բռնկվեց վեճ մարդու իրավունքների մասին։

- Հարցը նրանում է, - ասաց պուդելը, - թե ինչով է պայմանավորված տնային կենդանու դերը, որը մեր աչքերի առջև արդեն քանի դար կատարում է մարդը։ Կամ նրա բնությունը ի սկզբանե թերի է, կամ անհիշելի ժամանակներից մի ինչ-որ անկում է կրել։ Իրականում, ոչ ոք չի տեսել, որ շունն ինքն իր համար բուն կառուցի, կամ ապուր եփի, կամ միս կտրատի ու տապակի։

Առակ «Գործադուլ»


Քաղաքացին ձեռնափայտը հարվածեց գետնին և ասաց՝

- Այո-այո, մենք գնում ենք համընդհանուր ստրկության։

Հրապարակից, որտեղ նստած էին զրուցողները, բացվում էր ամբողջ հովիտը, որը շռայլորեն հեղեղված էր արևով։ Վարված և քաղհանված հատվածները, որոնք հատված էին կարծես այգու ծաղկաթմբեր,

Առակ «Համատեղ կյանքի կրքերը»


- Ի՞նչ բարդ է ապրել, - ասաց մի մարդ, - այն մարդկանց հետ, ում դու շատ մոտ ճանաչում ես։ Ինքդ քո վրա անզուսպ հեկեկոցից, դժբախտությունները միայն բազմապատկվում են։ Շրջապատիդ հետ նույնն է կատարվում։ Բոլորը պատրաստակամությամբ բողոքում են իրենց արարքներից, բառերից, զգացմունքներից։ Դուրս են թափում իրենց կրքերը։ Թույլ են տալիս իրենց բարկանալ ամենափոքր առիթով։ Բոլորը խիստ համոզված են, որ իրենց մասին հոգ են տանում, իրենց սիրում են ու ներում են։

Առակ «Առյուծ առաջինը»


Առյուծ I-ը, կայսրը և արքան, տնկեց իր նիզակը տափակ բլուրի գագաթին՝

- Այստեղ քաղաք կլինի, և կանվանվի այն Առյուծակերտ։

Եվ ամեն կողմից հողափորներ ու քարտաշներ հավաքվեցին, նախագծեցին փողոցներ և լայնարձակ հրապարակներ ու սկսեցին կառուցել տիրակալի պալատը։

Առակ «Անտառահատները»


Եկավ ժամանակը երբ բլուրների լանջերին տեղակայված անտառակներում զարկեցին անտառահատների կացինները։ Ամենուր թափված են ճյուղերի կույտեև, դարսակույտով դասավորված են գերաններ։ Եվ քանի որ տերևների կանաչը դեռ նոր էր մշուշել անտառը, ապա ամենուր աչքի են ընկնում հատված կոճղեր և վնասված ծառեր։

- Այս վայրենիներն ուղղակի չեն հանգստանում, - ասաց պոետը՝ Ալենին։

Առակ «Հատակի խոզանակները»


Ամուր փակված պահարանում, աշխարհի աղմուկից հեռու էր անցնում Հատակի Խոզանակների Բարձրագույն Խոհուրդը։ Առաջին հայացքից այս պարոնայք նշանակալի էին նրանով, որ իրենց խոշոր, ամուր գլուխները պահվում են նիհար իրանի վրա, իսկ շատ թե քիչ խիտ մազերը, սպառնալի ուղղված են դեպի երկինք։ Նրանց օրենքը – ամրություն ու անսասանություն։ Բոլոր այդ նշանակալի հատակի խոզանակները կրթություն էին ստացել Հատակի Խոզանակների Բարձրագույն Դպրոցում, ում քաջակորով նշանաբանը, ինչպես մենք գիտենք՝ «Ծառայությունը՝ ամենից առաջ»։

 
 

Այժմ կայքը դիտում են 773 հյուր