Ծերունին մի կողմ դրեց գավազանը և նստեց հանգստանալու մի երիտասարդի կողքին, ով հարմար տեղավորվել էր բարձր ծառի տակ։
- Ու՞ր ես ճամփա բռնել թշվառական, - հետաքրքրվեց նա։
- Այդ ե՞ս։ Սխալվում ես, հայրիկ, - պատասխանեց վերջինս, - ոչ մի տեղ էլ ես չեմ գնում։ Ես՝ պոետ եմ։
- Դժվար է համառների հետ շփվել, - բողոքեց մի անգամ աշակերտը՝ Ուսուցչին։ - Դրանց հետ ուզում ես այնքան վիճի կամ ապացուցի, մինչև ձայնդ կտրվի, միևնույն է, նրանք իրենցին են մնում, չհամաձայնվելով ընդունել քո տեսակետը։ Եվ նույնիսկ չեն հասկանում, թե ինչքան ծիծաղելի տեսք ունի կողքից նրանց համառությունը։
- Իսկ հաճա՞խ ես դու փորձում վերահամոզել ուրիշի, - հարցրեց Ուսուցիչը։
- Ուսուցիչ, ինձ թանաք ու թուղթ տուր։ Ես ուզում եմ գիրք գրել, - խնդրեց մի անգամ աշակերտը՝ Վարպետից։
- Իսկ ի՞նչ գիրք է լինելու դա, - հետաքրքրվեց վերջինս։
- Ես դեռ չեմ մտածել, բայց զգում եմ, որ պետք է ինչ-որ բան գրել։
Մի մարդ եկավ Ուսուցչի մոտ ու բողոքեց՝
- Ուսուցիչ, ես իմ կյանքում ոչ մի իմաստ չեմ տեսնում։ Ամեն բան վերջ ի վերջո բերում է «աշխատանք-տուն-աշխատանք» բանաձևին։ Աշխատանքը ձանձրալի է, և ես ամեն անգամ դժվարությամբ եմ նստում մինչև աշխատաժամի ավարտը։ Բայց տանն ավելի վատ է – չգիտես թե ինչով զբաղվես և ինչպես սպանես ազատ ժամանակդ։ Ծանոթներս իրենց գործերն ունեն, իրենք իմ համար ժամանակ չունեն։ Եվ եթե ես ուզում եմ նրանց հետ հանդիպել, որպեսզի ինչ-որ կերպ գեղեցկացնեմ իմ միայնությունը,
Մի աղջիկ որոշեց իր համար զգեստ պատվիրել մի հայտնի դերձակի մոտ, որովհետև վերջինս գեղեցիկ էր կարում և միշտ խղճով։ Ճիշտ է նա համարում էր, որ նրա զգեստները չափից ավելի թանկ են։ Այդ պատճառով էլ, գալով արհեստանոց, առաջին հերթին որոշեց պայմանավորվել գնի համար։
- Դուք շատ թանկ եք վերցնում ձեր զգեստների համար, - հայտարարեց նա։
- Մի՞թե։ Ես բոլորովին այդպես չեմ համարում, - հակաճառեց դերձակը։
Երկու ճամփորդ հանդիպեցին Թախծի Անապատում։
- Ինչպես ես հայտնվել այստեղ, - հարցրեց մեկը՝ մյուսին։
- Կյանքը ինձ չսիրեց, - պատասխանեց մյուսը, - և մի անգամ նրա չսիրելը ինձ բերեց նրա, որ անտարբեր դարձավ թե ուր գնամ։ Այդ ժամանակ ես գնացի այնտեղ ուր աչքերս են կտրում, հայտնվեցի Թախծի Անապատում և մոլորվեցի այնտեղ։
Ժամանակին, Հին Հնդկաստանում ապրում էր մի չար հսկա, ով մի կախարդական ամրոց ուներ ծովի ափին։ Մինչ հսկան մարտնչում էր տնից հեռու, մոտակա գյուղի երեխաները, իրենց համար ուրախ խաղեր էին խաղում հսկայի չքնաղ այգում։ Եկավ այն օրը, երբ հսկան վերադարձավ և քշեց բոլոր երեխաներին իր այգուց։
- Այլևս երբեք չվերադառնաք այստեղ, - գոռում էր նա կատաղած, շրխկացնելով հսկայական կաղնե դուռը։
Մի շքեղ, ծաղկող այգիներով շրջապատված քաղաքում ապրում էր Անդեմ Դատավորը։ Եվ այնքան արդար էին նրա դատերը, որ նրան իրավմամբ անվանում էին մարդկային խղճի մարմնացում։ Ամեն օր նա իր դատերն էր անցկացնում քաղաքի գլխավոր հրապարակում, այդ կողմերի կառավարչի շքեղ պալատի դիմաց, ոչ մեկին չմերժելով իմաստուն խորհուրդ տալ և միշտ իր վճիռները կայացնում էր անաչառ, չնայելով հասարակության մեջ մարդկանց դիրքին։
Շատ տարիներ, ամուսինն ու կինը դաժան մարտեր էին վաում։ Հետ նայելով, նրանք լավ չէին հասկանում, թե ինչպես էին հաջողացրել ամուսնանալ – նրանք բնավորություններով քիչ էին համընկնում իրար։ Եվ որքան երկար էին նրանք ապրում որպես ամուսիններ, այնքան ուժեղ էին արտահայտվում իրենց դիմակայությունները։ Հարստությունն ու փառքւ նրանց կյանքը ավելի հեծտ չդարձրեց։ Ընդհակառակը, պրոբլեմները միայն ուժեղացան։ Նրանց միջև եղած լարվածությունը հասավ այնպիսի շիկացման, որ նախատեղվող գործուղումը, տղամարդուն թվում էր ազատում, թեկուզ և ժամանակավոր։
Կինը մի այնպիսի բան էր արել, որ նրա հայրը զայրացել էր։ Ինչու՞մ էր նա մեղավոր, ոչ ոք արդեն չի հիշում, միայն թե հայրը նրան քարշ էր տվել ծովի ափ և ժայռից ցած նետել։ Ձկները կերել էին նրա մարմինն ու աչքերը։ Մնացել էր կմախքը, որն էլ ստորգետնյա հոսանքները գլորում էին ծովի հատակով։
Մի անգամ ձկնորսը ճանապարհվեց ձուկ բռնելու։
Մի տղա, զբոսնելով հարավային Իռլանդիայի դաշտերից մեկում, մի քարի հանդիպեց։ Այդ քարի մի կողմը հարթ էր, իսկ մյուս կողմի վրա ինչ-որ գրառումներ կային։ Նա այդ քարը ցույց տվեց գյուղական ուսուցչին, ով էլ այդ քարն ուղարկեց համալսարան։
Գիտնականները ոգևորության եկան։ Նրանցից մեկը բացահայտեց, որ գրառումը եբրայերեն է և իրենից ներկայացնում է զավթիչների մասին զգուշացում, որոնք շուտով կարշավեն։
Մի մարդ քայլում էր փողոցով։ Նրա հեռախոսը զանգեց և նա ձեռքը մտցրեց իր պայուսակը, որպեսզի հանի հեռախոսը։ հենց այդ պահին էլ, ինչ-որ մեկը բախվեց նրան։ Մարդու գլուխը կախ էր և հարվածը ուղիղ ճակատին եղավ։ Մարդու զայրույթը սահման չուներ՝ «Ինչպե՞ս կարելի է աչերի առջև չնայել»։ Ուշքի գալով հարվածիքց, նա սկսեց իր շուրջը փնտրել նրան, որի վրա պատրաստվում էր թափել իր ողջ զայրույթը։ Նայելով շուրջը նա տեսավ գետնին նստած մի պատանու։ Նրա աչքերին մուգ ակնոցներ էին, իսկ կողքին ընկած էր մի սպիտակ ձեռնափայտ։
Աշակերտն ընկճված հարցրեց Վարպետին՝
- Ես տեսնում եմ, որ իմ կինը սխալներ է կատարում։ Ես նրան ասում եմ այդ մասին, սակայն նա համարում է, որ ես բծախնդրություն եմ ցուցաբերում նրա հանդեպ։
- Իսկ ի՞նչ սխալներ է նա կատարում, - հարցրեց Վարպետը։
Ապրում էր աշխարհի երեսին մի շատ չար մարդ։ Նրան չարացնում ու բարկացնում եին բոլոր մարդիկ և ընդհանրապես շրջապատում ամեն բան։ Նա ուրախանում էր, երբ ինչ-որ մեկին ստացվում էր վատ բան անել։ Եվ աշխարհում ամենաշատը նա ուզում էր ոչնչացնել ողջ աշխարհը, կամ գոնե որքան հնարավոր է շատ մարդ։ Ինքն իրեն էլ էր պատրաստ ոչնչացնել, որովհետև ինքն իրեն համարում էր նույնքան զզվելի, որքան և մնացած մարդկանց։
Ապրում էր մի ընտանիք՝ ամուսինը կնոջ հետ, փոքրիկ երեխան և տատիկը։ Եվ ահա մի անգամ, ծնողներին անհրաժեշտ եղավ միասին, կարճ ժամանակով մեկնել։ Երեխային իրենց հետ վերցնելն անհնարին էր։ Տատիկը հիվանդ էր և նրա խնամքին նույնպես անհնար էր թողնել երեխային։ Ծնողները որոշեցին մի քանի օրով դայակ հրավիրել, որ նա ապրի իրենց տանը։ Տատիկը իմանալով ծնողների որոշման մասին, հայտնեց նրանղ, որ եթե նրանք մեկնեն և իր թոռան հետ մնա դայակը, ապա ինքը նույնպես այդ օրերին կմեկնի ապրելու իր քրոջ մոտ։ «Ինչու՞» հարցին, նա պատասխանեց՝
Մի կին, ով տառապում էր չավարտվող դեպրեսիայով, եկավ հոգեթերապևտի մետ։ Զրույցի ընթացքում նա պատմեց, որ ապրում են իրենք մի փոքրիկ բնակարանում, որը վարձում են արդեն շատ տարիներ և որ նրա դեպրեսիան կապված է հենց այն բանի հետ, որ ապրելու համար համապատասխան պայմաններ չկան։ Կինը հպարտությամբ հայտնեց, որ իր ամուսինը մեծ վարկ է ուզում վերցնել, որը պետք է վճարի շատ տարիներ, որպեսզիձեռք բերի լավ բնակարան և ձերբազատի նրան դեպրեսիայից։
Մի անգամ փոքրիկ տղան ծեծեց իր ծնողների ննջասենյակի դուռը՝
- Կարելի՞ է ես ձեզ հետ մի փոքր նստեմ, թե չէ իմ սենյակում տխուր է։
- Դե նստիր, - համաձայնվեցին ծնողները։
Մի քանի րոպեից տղան հարցրեց՝
Զանգահարեցին մի անգամ մի մարդու ընկերները – նախկին համադասարանցիները և հրավիրեցին հանդիպման՝
- Կնստենք, կհիշենք, թե ինչքան ուրախ էր, երբ մենք դպրոցական էինք, - ոգևորված ներգրավում էին նրանք։
Երկու նյարդային բջիջներ իրար հետ զրույցի բռնվեցին։ Մի բջիջն ասաց մյուսին՝
- Ես գիտեմ թե ինչ տեսք ունի Մարդը։ Մարդը ստեղծել է մեզ իր տեսքով և նմանությամբ։ Ուրեմն նա երկու կաթիլ ջրի պես նման է մեզ, միայն թե ավելի մեծ է և ուժեղ։ Նա ստեղծում է մեզ և ստեղծում իմպուլսներ, որը մենք պետք է անառարկելիությամբ փոխանցենք։ Ժամանակին մի բջիջ էր ապրում, ով վաղուց մահացել է, այ նա ամեն բան գիտեր Մարդու մասին, որովհետև վերջինս անձամբ իրեն էր ստեղծել։
Մի երկրում, բոլոր մարդկանց հատուկ չիպ էին պատվաստում, որն ազդում էր մարդու տրամադրության վրա։ Եվ այդ չիպի հետ տրվում էր ինդիվիդուալ հեռակառավարման վահանակ, որի վրա սեղմակներ կային, որոնք համապատասխանում էին ամենատարածված մարդկային հույզերին՝ ուրախություն, թախիծ, վախ, բավարարվածություն, զայրույթ… Մարդիկ ստանում էին այդ վահանակները որպեսզի օգտագործեն, բայց ոչ էթիկ էր համարվում ինքնուրույն դրանով օգտագործելը, այդ պատճառով էլ սկզբից բոլոր վահանակները տալիս էին ծնողներին, հետո դպրոցի ուսուցիչներին։
