Մի մարդ քայլում էր փողոցով։ Նրա հեռախոսը զանգեց և նա ձեռքը մտցրեց իր պայուսակը, որպեսզի հանի հեռախոսը։ հենց այդ պահին էլ, ինչ-որ մեկը բախվեց նրան։ Մարդու գլուխը կախ էր և հարվածը ուղիղ ճակատին եղավ։ Մարդու զայրույթը սահման չուներ՝ «Ինչպե՞ս կարելի է աչերի առջև չնայել»։ Ուշքի գալով հարվածիքց, նա սկսեց իր շուրջը փնտրել նրան, որի վրա պատրաստվում էր թափել իր ողջ զայրույթը։ Նայելով շուրջը նա տեսավ գետնին նստած մի պատանու։ Նրա աչքերին մուգ ակնոցներ էին, իսկ կողքին ընկած էր մի սպիտակ ձեռնափայտ։
Աշակերտն ընկճված հարցրեց Վարպետին՝
- Ես տեսնում եմ, որ իմ կինը սխալներ է կատարում։ Ես նրան ասում եմ այդ մասին, սակայն նա համարում է, որ ես բծախնդրություն եմ ցուցաբերում նրա հանդեպ։
- Իսկ ի՞նչ սխալներ է նա կատարում, - հարցրեց Վարպետը։
Ապրում էր աշխարհի երեսին մի շատ չար մարդ։ Նրան չարացնում ու բարկացնում եին բոլոր մարդիկ և ընդհանրապես շրջապատում ամեն բան։ Նա ուրախանում էր, երբ ինչ-որ մեկին ստացվում էր վատ բան անել։ Եվ աշխարհում ամենաշատը նա ուզում էր ոչնչացնել ողջ աշխարհը, կամ գոնե որքան հնարավոր է շատ մարդ։ Ինքն իրեն էլ էր պատրաստ ոչնչացնել, որովհետև ինքն իրեն համարում էր նույնքան զզվելի, որքան և մնացած մարդկանց։
Ապրում էր մի ընտանիք՝ ամուսինը կնոջ հետ, փոքրիկ երեխան և տատիկը։ Եվ ահա մի անգամ, ծնողներին անհրաժեշտ եղավ միասին, կարճ ժամանակով մեկնել։ Երեխային իրենց հետ վերցնելն անհնարին էր։ Տատիկը հիվանդ էր և նրա խնամքին նույնպես անհնար էր թողնել երեխային։ Ծնողները որոշեցին մի քանի օրով դայակ հրավիրել, որ նա ապրի իրենց տանը։ Տատիկը իմանալով ծնողների որոշման մասին, հայտնեց նրանղ, որ եթե նրանք մեկնեն և իր թոռան հետ մնա դայակը, ապա ինքը նույնպես այդ օրերին կմեկնի ապրելու իր քրոջ մոտ։ «Ինչու՞» հարցին, նա պատասխանեց՝
Մի կին, ով տառապում էր չավարտվող դեպրեսիայով, եկավ հոգեթերապևտի մետ։ Զրույցի ընթացքում նա պատմեց, որ ապրում են իրենք մի փոքրիկ բնակարանում, որը վարձում են արդեն շատ տարիներ և որ նրա դեպրեսիան կապված է հենց այն բանի հետ, որ ապրելու համար համապատասխան պայմաններ չկան։ Կինը հպարտությամբ հայտնեց, որ իր ամուսինը մեծ վարկ է ուզում վերցնել, որը պետք է վճարի շատ տարիներ, որպեսզիձեռք բերի լավ բնակարան և ձերբազատի նրան դեպրեսիայից։
Մի անգամ փոքրիկ տղան ծեծեց իր ծնողների ննջասենյակի դուռը՝
- Կարելի՞ է ես ձեզ հետ մի փոքր նստեմ, թե չէ իմ սենյակում տխուր է։
- Դե նստիր, - համաձայնվեցին ծնողները։
Մի քանի րոպեից տղան հարցրեց՝
Զանգահարեցին մի անգամ մի մարդու ընկերները – նախկին համադասարանցիները և հրավիրեցին հանդիպման՝
- Կնստենք, կհիշենք, թե ինչքան ուրախ էր, երբ մենք դպրոցական էինք, - ոգևորված ներգրավում էին նրանք։
Երկու նյարդային բջիջներ իրար հետ զրույցի բռնվեցին։ Մի բջիջն ասաց մյուսին՝
- Ես գիտեմ թե ինչ տեսք ունի Մարդը։ Մարդը ստեղծել է մեզ իր տեսքով և նմանությամբ։ Ուրեմն նա երկու կաթիլ ջրի պես նման է մեզ, միայն թե ավելի մեծ է և ուժեղ։ Նա ստեղծում է մեզ և ստեղծում իմպուլսներ, որը մենք պետք է անառարկելիությամբ փոխանցենք։ Ժամանակին մի բջիջ էր ապրում, ով վաղուց մահացել է, այ նա ամեն բան գիտեր Մարդու մասին, որովհետև վերջինս անձամբ իրեն էր ստեղծել։
Մի երկրում, բոլոր մարդկանց հատուկ չիպ էին պատվաստում, որն ազդում էր մարդու տրամադրության վրա։ Եվ այդ չիպի հետ տրվում էր ինդիվիդուալ հեռակառավարման վահանակ, որի վրա սեղմակներ կային, որոնք համապատասխանում էին ամենատարածված մարդկային հույզերին՝ ուրախություն, թախիծ, վախ, բավարարվածություն, զայրույթ… Մարդիկ ստանում էին այդ վահանակները որպեսզի օգտագործեն, բայց ոչ էթիկ էր համարվում ինքնուրույն դրանով օգտագործելը, այդ պատճառով էլ սկզբից բոլոր վահանակները տալիս էին ծնողներին, հետո դպրոցի ուսուցիչներին։
Ապրում էր մի ընտանիք՝ անուսինը կնոջ հետ և դուստրը։ Ծնողները հաճախ վիճում էին իսկ դուստրը նայում էր նրանց և շատ բան չէր հասկանում նրանից, ինչի մասին խոսում էին։ Վերջ ի վերջո ամուսինները ամուսնալուծվեցին։
Անցավ ժամանակ, աղջիկը մեծացավ և ինքն էլ ընտանիք կազմեց։ Միայն թե չէր ստացվում նրա մոտ ամուսնու հետ հարաբերություններ կառուցել։
Ծեր ուսուցիչը կանգնեցրեց աշակերտին, ով փորձում էր անկյունը կարճ կտրելով վազել խուզված խոտածածկույթով։
- Բացատրիր ինձ, - դիմեց նա աշակերտին, - ի՞նչ բան է ուղի։
- Ի՞նչ ի նկատի ունեք։ Այդ բառը շատ իմաստներ ունի, - շփոթվեց աշակերտը։
Չորս տղամարդ ճաշում էին մի փոքր հյուրանոցի ճաշարանում։ Երբ նրանք արդեն նստել էին սեղանի շուրջ և սկսել էին իրենց ճաշը, նրանց մոտեցավ մի կին։ Նա իրենց խմբից էր և մի փոքր ուշացել էր։ Նրանց սեղանի շուրջ այլևս տեղ չկար։
- Եվ որտե՞ղ ես նստեմ, - հարցրեց նա տղամարդկացից։
Մի կազմակերպությունում անհրաժեշտ էր աշխատակից վարձել։ Տնօրենը , կադրերի բաժնին հանձնարարեց ընտրել լավագույն թեկնածուին։ Ընտրությունն անցնելու համար անհրաժեշտ էր պատասխանել մի արք հարցերի։
Մի որոշ ժամանակ անց, կադրերի բաժնի աշխատակիցը մտավ տնօրենի առանձնասենյակ և ասաց՝
Հանդիպեցին երկու ընկերուհիներ և սկսեցին զրուցել իրենց ավտոմեքենաների մասին։ Մեկը մյուսին ասաց՝
- Իսկ ես չեմ ուզում իմ մեքենան։ Ես ուզում եմ, որ ինձ ամենուր ման տան։
- Իսկ ո՞վ քեզ ման տա, - ճշտեց ընկերուհին։
Պոլիկլինիկայի միջանցքում մի տղամարդ էր նստած։ Նա եկել էր բժշկի, որոշելով ամեն դեպքում ստուգել իր առողջական վիճակը։ Միջանցքում լուռ էր և լսելի էր թե ինչպես է կաբինետի դռան ետևում տնքում իրենից առաջ մտած մի ծերունի։ Տղամարդը լսում էր այդ տնքոցներն ու մտածում՝
«Հիմա բժիշկը նորմալ կյանքի է վերադարձնում մի խեղջ տանջվողի։ Իսկ որքան կան այդպիսիններ այստեղ, պոլիկլինիկայի միջանցքում։ Եվ բոլորին էլ օգնություն է անհրաժեշտ։
Խոսքի բռնվեցին մի անգամ պրագմատիկն ու հավատացյալը ու առաջինը հարցրեց՝
- Այ պատմի ինձ, թե ի՞նչ օգուտ կա հավատի մեջ։
Հավատացյալը մտքերի մեջ ընկավ ու հետո հարցրեց՝
Ամուսնական զույգն եկավ հոգեբանի մոտ խորհրդատվության՝ նրանց ամուսնական հարաբերությունները սկսել էին փլուզվել։ Հոգեբանը հերթով խոսեց նրանցից յուրաքանչյուրի հետ։ Իսկ հետո, փոխադարձ համաձայնությամբ նրանք դիտեցին յուրաքանչյուրի զրույցի տեսաձայնագրությունը։ Ամուսինները շատ զարմացած էին այն բանի վրա, որ իրենցից յուրաքանչյուրը մյուսին սիրով էր վերաբերվում և ցանկանում էր հարաբերությունների շարունակություն։
Ապրում էին մի անգամ հայրը մոր հետ։ Եվ ունեին նրանք որդի, որը չէր առանձնանում իր զիջողականությամբ, լսողությամբ, նպատակասլացությամբ, կարգապահության նկատմամբ սիրով և այլ որակներով, որոնք սովորաբար սպասում են լսող երեխաներից։ Հայրը համարում էր, որ որդուն պետք է խստության և անվերապահ ենթարկվողականության մեջ դաստիարակել։ Իսկ մայրը, որդուն թույլ էր տալիս համարյա ամեն բան և միայն երբ վերջինիս արարքները անցնում էին բոլոր սահմանները,
Վեցամյա որդին մոտեցավ հորն ու ասաց՝
- Հայրիկ, արի մեքենաներով խաղանք։
- Օ, որդիս, - պատասխանեց հայրը, - դու գիտե՞ս, թե ես երբ եմ վերջին անգամ մեքենաներով խաղացել։
- Այո, գիտեմ, երբ փոքր էիր։
Ամուսնանալուց հետո ամուսինները բարօրության մեջ էին ապրում։ Սակայն մի որոշ ժամանակ անց, տղամարդու գործերը սկսեցին փչանալ և որոշ կյանքի ուրախություններ, ինչպիսիք են ծովում հանգստանալը կամ նույնիսկ տանը հյուրեր ընդունելը, դառան ոչ իրենց գրպանի համար։
Կինը շատ ազգականներ ուներ և նրանք սկսեցին ասել իրեն, թե իր ամուսինը բավարար հոգ չի տանում իր մասին, ի վիճակի չէ կերակրել ընտանիքը։
