Հանդիպեցին մի անգամ երկու ծանոթ մարդ։ Նրանք երկուսն էլ ֆիզիկական մարզումներով էին զբաղվում միևնույն սպորտդահլիճում։ Մեկը մյուսին ասում է՝
- Ինչ-որ վաղուց չես երևում մարզումների։ Ու՞ր ես կորել։
- Մեքենաս էր փչացել, - պատասխանեց մյուսը։
Մի հոգևորականի ընտանիքում մի տղա էր մեծանում, ում տեր հայրը վաղ տարիներից որոշել էր հոգևորություն սովորեցնել։ Նա հորդորում էր վերջինիս պարբերաբար եկեղեցի հաճախել և բազմաթիվ աղոթքներ սովորել։ Տղային դուր էր գալիս աղոթքներ կարդալը և նա վաղ տարիքից սկսեց Աստծո նկատմամբ սեր արտահայտել։ Բայց մի անգամ նա հարցրեց իր դաստիարակին՝
- Ինձ համար մի բան պարզ չէ, - ասաց նա։
Մի անգամ Կասյանը հրապուրվեց էստրադային պարերով և սկսեց պարապմունքների հաճախել։ Մի քանի շաբաթ անց, սկսնակ պարողը ոչ մի շարժ չտեսավ և անտրամադիր գալով իր ընկեր Ելիզարի մոտ, նա ասաց՝
- Ինչ-որ ոչինչ էլ չի ստացվում ինձ մոտ այդ պարերի մեջ - ոչ պլաստիկա ունեմ, ոչ ռիթմ, և ընդհանրապես արդեն այդքան ժամանակ ծախսեցի այդ պարապմունքների վրա ու դատարկ տեղը։
Երիտասարդ ամուսինները նոր-նոր էին սկսել կահավորել իրենց ընտանեկան օջախը, որ իրենց հարաբերություններում սկսեցին պրոբլեմները։ Իսկ բանը միայն նրանում էր, որ կինը յուրահատուկ գեղեցիկ էր ու նուրբ, իսկ նրա ամուսինը, սարսափելի խանդոտ բնավորություն ուներ, որը ոչ իրեն, ոչ էլ կնոջը հանգիստ չէր տալիս։ Նա մշտապես տանջվում էր կնոջ դավաճանության մեջ կասկածներից, սակայն անհերքելի փաստեր այդպես էլ չէր կարողանում գտնել։
Ավարտելով համալսարանը, Կասյանը սկսեց իր համար մշտական աշխատանք փնտրել։ Ամենատարբեր ձեռնարկություններում երկար դեգերումներից հետո, նրան վերջապես ընդունեցին, բայց երեք ամիս փորձաշրջանով։ Քանի այդ ժամկետը ձգվում էր, Կասյանի աշխատավարձը երեք անգամ փոքր էր սովորական աշխատավարձից։
Երբ փորձաշրջանն ավարտվեց, տնօրենը Կասյանին հեռացրեց աշխատանքից,
Մի ամգամ, դեռևս երիտասարդ տարիներին, Ելիզարն ու Կասյանը որոշեցին գործով զբաղվել։ Ելիզարն այդ ժամանակ արդեն ավարտում էր տնտեսագիտական ինստիտուտը, իսկ Կասյանը արդեն արհեստավարժ նկարիչ էր, քանի որ ուներ գեղարվեստի ուսումնարանի դիպլոմ։ Կասյանի նախաձեռնությամբ տղաները սկսեցին պատվիրատուների համար պատեր նկարազարդել և դա նրանց մոտ նույնիսկ շատ էլ լավ էր ստացվում։
Մի անգամ լրագրողը հարցրեց Հենրի Ֆորդին՝
- Ինչպե՞ս է հնարավոր, որ դուք, կրթություն չունենալով, հանդիսանում եք աշխարհի ամենահարուստ մարդկանցից մեկը։ Հավանաբար դուք նույնիսկ էլեմենտար բաներ չգիտեք։
- Ո՞վ է դա ձեզ ասել, - պատասխանեց միլիոնատերը։
Կար չկար մի ճանապարհորդ կար։ Նրա կյանքը հեշտ չէր իր վատ առողջության պատճառով և այդ պատճառով էլ նա իրեն նվիրեց ստեղծագործությանը։ Նա գրող էր և նրա ստեղծագործությունները արտասովոր հանրայնություն էին վայելում։ Եվ ինքը նույնպես հայտնի գրական անձ էր։ Ինչքան էլ որ չէր ուզում նա շատ ճանապարհորդել և պատերազմի մասնակցել, սակայն առողջությունը նրան թույլ չէր տվել, այդ պատճառով էլ նրան մնացել էր միայն գրելով զբաղվել, պատկերելով իր ցանկալի ճանապարհորդությունները թղթի վրա։
Ելիզարը վաղ մանկությունից Աստծուն հավատում էր։ Նա մշտապես եկեղեցի էր գնում, աղոթքներ կարդում, խնդրում էր Աստծուն կատարել իր բաղձալի երազանքները, աղոթում էր մտերիմների համար, ապաշխարում էր իր սխալների մեջ, երախտագիտությունն էր հայտնում բարեկեցության համար։
Իսկ Կասյանը, ի տարբերություն իր ընկերոջ, անսասան աթեիստ էր։ Նա մշտապես պնդում էր, որ Աստված չկա և երկնային արքայություն էլ չկա ու մարդը մահանալով, ուղղակի հողին է տրվում։
Ծերունին թոռան հետ զբասնում էր զբոսայգում։ Մոտակա կայանատեղիում կանգ առավ մի նոր «Բենթլի», որից դուրս եկավ մի երիտասարդ ու վճռական քայլվացքով ուղղորդվեց իր գործերով։
- Այս քեռին հավանաբար ամենաերջանիկ մարդն է, - ասաց թոռը դիմելով պապուն։
- Ինչու՞ ես դու այդպես համարում, - զարմացավ ծերունին։
Մի անգամ, երկու ընկեր՝ Ելիզարն ու Կասյանը զբոսնում էին ծառուղիով քաղաքի կենտրոնում։ Օրը՝ շոգ էր և պաղպաղակի կրպակի մոտով անցնելուց, Կասյանը չհամբերեց և իր համար քաղցր զովացնող ուտեստ գնեց։ Բացելով պաղպաղակը նա թուղթը նետեց գետին։
- Ի՞նչ ես անում, - բացականչեց Ելիզարը։ - Ինչու՞ ես աղտոտում։ Մի՞թե դժվար էր այդ պաղպաղակի թուղթը նետել այ այն աղբամանի մեջ։ Այն միայն մի քանի քայլ հեռու է մեզանից։
Մի անգամ, ցուրտ աշնանային եղանակին, օվկիանոսի մեջտեղում նավը ուժեղ փոթորիկի մեջ ընկավ։ Որքան էլ որ չպայքարեցին նավաստիները տարերքի դեմ, բայց այդպես էլ չկարողացան փրկել նավը, - ծովային խորխորատը կուլ տվեց այն և ողջ անձնակազմին բացառությամբ երկու մարդու՝ բոցմանի ու ծեր փիլիսոփայի։ Այս երկուսը մի փոքրիկ մակույքով փրկվելով, ուղղակի հրաշքով ապրեցին փոթորկի ամենաուժեղ պահը։ Սակայն իրենց վիճակը այնուամենայնիվ փրկության հույս չէր թողնում։
Մի որոշ ժամանակ Կասյանը գործազուրկ էր։ Նրա ընկեր Ելիզարը աչ մեկ անգամ հարցնում էր նրան, թե ինչու վերջինս աշխատանքի չի տեղավորվում։ Բայց Կասյանը միշտ պատասխանում էր, թե բոլոր հնարավոր վայրերում նա հեռանկար չի տեսնում։ Այդ ժամանակ Ելիզարն ասաց՝
- Ինչպե՞ս ես դու կարող նման կերպ մտածել, եթե չես փորձել։ Լճակի ջրերին կարելի է մի ողջ հավերժություն նայել,
Մի անգամ ձեռնամարտի հանդիպեցին երկու հավասար մարմնական կազմվածք ունեցող մարդիկ։ Առաջինը՝ բռնցքամարտիկ էր, իսկ երկրորդը սպորտով ընդհանրապես չէր զբաղվել։ Հաղթեց երկրորդը։
Հետո արդեն ինչ-որ մեկը հարցրեց մենամարտի կազմակերպիչներին՝
- Ինչպե՞ս այդպես ստացվեց, որ բռնցքամարտիկը չհաղթեզ հասարակ մի տղայի։ Ախր դա ծիծաղելի է։
Մի մեգապոլիսում մի իմաստուն էր ապրում ու նա ուներ մի աշակերտ։ Աշակերտը՝ խուլիգան էր, հաճախ վատ արարքներ էր գործում և միշտ չէր, որ քաղաքավարի էր շրջապատի հետ։ Բայց նրա դաստիարակը շատ իմաստուն ու արդար մարդ էր և այդ պատճառով էլ պատասխանատվություն էր վերցրել դաստիարակելու ամենաանսանձ տղային։ Իսկ աշակերտը զարմանալիորեն ընդունակ էր և փութեռանդ, ամեն բան օդից ըմբռնում էր։
Մի անգամ հայրը իր հետ տարավ իր փոքրիկ որդուն, իր սիրած վոլեյբոլի թիմի ֆինալի խաղը նայելու։ Մինչ բոլորը նստում էին իրենց տեղերում, երեխան հետաքրքրությամբ զննում էր ամեն բան իր շուրջը, սակայն հենց խաղըշն արդեն սկսեց, նա սկսեց հորը տարբեր հարցեր տալ - ամեն բանի մասին, բացի վոլեյբոլից։ Հայրը փորձում էր պատասխանել այդ հարցերին, մշտապես շեղվելով տեսարանից, որի պատճառով նրանք եկել էին։
Երկու ընկեր - Ելիզարն ու Կասյանը, կյանքում կողք-կողքի էին քայլում։ Բայց Ելիզարը միշտ իր ընկերոջից մի քայլ առջևում էր։ Ինչով էլ որ նա չզբաղվեր՝ սպորտով, զվարճանքով, գործերով - միշտ Ելիզարը առաջին տեղերն էր զբաղեցնում, հաղթում էր ամենատարբեր մրցույթներում, ավելի արագ էր կարյերա կերտում և այլն։ Իսկ Կասյանը միշտ ու ամենուր երկրորդն էր։
Բայց մի անգամ Կասյանը մի ճշմարտություն հասկացավ…
Մի քաղաքում վանդալիզմ էր տիրում։ Մարդիկ այնտեղ աղբը նետում էին որտեղ պատահի, անփույթ էին վերաբերվում իրերին և բոլորը միայն փչացնում էին ու քանդում։ Եվ բոլորը մինչև իրենց հոգու խորքը թքած ունեին իրենց քաղաքի վրա, յուրաքանչյուրն ուղղակի զբաղվում էր իր գործերով ու պրոբլեմներով։
Սակայն մի անգամ արտասովոր երևույթ տեղի ունեցավ՝ մետրոյում, գնացքում նստած, որը սլանում էր իր անվերջ թունելով, մի մարդ կարում էր պատռված նստատեղը։
Մի անգամ ամուսինը չդիմավորեց իր սիրելի կնոջը։ Տան ճանապարհին կինը վթարի ենթարկվեց և ուժեղ տրավմաներ ստացավ։ Մեծ հաջողությամբ նրան հասցրեցին հիվանդանոց հասցնել։ Սակայն ամեն դեպքում նա կոմայի մեջ ընկավ և նրա օրգանիզմի վիճակն անհույս էր։
Շատ ծանոթների զանգահարեց ամուսինը, որպեսզի գտնի ամենաթանկ բժիշկներին։ Եվ ոչ մի գումար չխնայեց, որպեսզի վճարի թանկարժեք վիրահատությունները։
Պատմում են, թե մի անգամ Իրանի Յազդիգարդ արքան նստեց քարե նստարանի վրա, իր պալատական այգում, ու մատին հագավ իր փիրուզե մատանին։ Հանկարծ մի նետ թռավ եկավ։ Արքայի կողքով անցնելուց, այն հարվածեք մատանու քարին ու հետո խրվեց հողի մեջ։
Որքան որ չփորձեց արքան պարզել, թե ում նետն էր դա և որտեղից այն եկավ, նրան դա չհաջողվեց, չնայած,