Մի արքա ուներ մի ժառանգ-որդի, որից անառակը չկար ողջ պետության մեջ։ Սարսափով էին սպասում հպատակները, թե երբ կգա ժամանակը և վերջինս կբազմի գահին։ Սակայն ի զարմանս մերձավորների, հենց ժառանգը իշխանության եկավ, նա իր առաջին հրամանով արգելեց շատ բաներ, ինչ ինքն անում էր։
- Բայց ինչու՞, տիրակալ, - հարցրեց նրան նախարարը, խոնարհվելով վերցնելով ստորագրած թղթագլանը։
Ուշ աշնանը հանդիպեցին երկու սունկ հավաքող։
- Այս տարի քո բախտը բերեց, - ասաց մեկը։ - Տեսնում եմ հարստացել ես՝ տուն ու տեղ ես դրել, դստերդ ես ամուսնացրել։ Իսկ իմ բախտը չի բերում՝ ինչքան անտառ եմ գնացել – դատարկ կողովով եմ վերադարձել։
- Այո, այս տարի սունկը պտղաբեր չէր, - պատասխանեց մյուսը։
Եկան մի անգամ տիրակալի մոտ նրա երեք մերձավորներ և սկսեցին խնդրել նրան արգելել գինի պետության մեջ, քանի որ հարբեցողության պատճառով նրանց կյանքը քայքայվել էր։
- Ինչու՞ ես դու խմում, - հարցրեց տիրակալը նրանցից յուրաքանչյուրից։
Առաջինն ասաց՝
Մի գեղեցիկ օազիսում, անապատի մեջ կերակրվում էին Վագրաձին ու Ընձուղտը։
- Այս թփերի ետևում, - ասաց Վագրաձին, պրճոկելով հյութեղ խոտը, - կա մի հրաշալի լիճ։
Ընձուղտը վիզը ձգեց, նայեց թփերից այն կողմ ու գլուխը տարուբերեց՝
- Ոչ, այնտեղ լիճ չկա։ Այնտեղ հոյակապ մարգագետին կա։
Մի սուլթան ամեն տարի մի քանի կին էր կնության վերցնում, սակայն 20 տարվա ընթացքում, նրա սիրելի կինը մնում էր մի, արդեն ոչ երիտասարդ մի կին։
- Ինչպես է քեզ հաջողվում մնալ սուլթանի սիրելի կին, երբ նրա շուրջ այդքան երիտասարդ գեղեցկուհիներ կան, - հարցրեց մի անգամ նրա արդեն մեծացած դուստրը։
Գնաց մի անգամ աղջիկը ջրի և ջրհորի միջից մի մատանի հանեց։ Իսկ մատանին ոչ թե հասարակ էր, այլ կախարդական։
- Բաց թող ինձ, գեղեցկուհի, - աղաչեց մատանին։ - Ես քո կամայական ցանկություն կկատարեմ։
- Մերկ արքայազն եմ ուզում – որ ինձ սիրի, խելացի լինի, բարի և հնարավորինս հարուստ,
Մի անգամ քայլում էր ճանապարհով իմաստունը, հմայվում աշխարհի գեղեցկությամբ և ուրախանում կյանքով։ Հանկարծ նա նկատեց մի դժբախտ մարդու ով կորացած էր անմարդկային բեռի տակ։
- Ինչու՞ ես դու քեզ դատապարտում նման տանջանքների, - հարցրեց իմաստունը։
- Ես տանջվում եմ իմ երեխաների և թոռների երջանկության համար, - պատասխանեց մարդը։
Մի անգամ աշակերտները հարցրեցին իրենց Ուսուցչին՝
- Ասա, Ուսուցիչ, ինչու՞ որոշ մարդիկ կոտրվում են բարդ իրավիճակներում, իսկ մյուսները դիմացկունություն են ցուցաբերում։ Ինչու՞ որոշ մարդկանց համար աշխարհը փլուզվում է, իսկ մյուսները իրենց մեջ ուժ են գտնում շարունակել ապրել։ Առաջինները դեպրեսիայի մեջ են ընկնում իսկ մյուսներին համար այն այնքան էլ սարսափելի չէ։
Աշխարհի երեսին ապրում էր մի Աստղահմա։ Նրա հիմնական զբաղմունքը, ինչպես հեշտ հնարավոր էր կռահել, աստղեր հաշվելն էր։ Ինչն էլ նա անում էր մեծ ջանասիրությամբ։
Սակայն մի անգամ հաշվելու ընթացքում նա պատահաբար մի աստղ բաց թողեց։ Անուշադրությունից կամ ուղղակի հոգնածությունից, բայց նա չգիտես ինչու այն չնկատեց։
Ծերունին մի կողմ դրեց գավազանը և նստեց հանգստանալու մի երիտասարդի կողքին, ով հարմար տեղավորվել էր բարձր ծառի տակ։
- Ու՞ր ես ճամփա բռնել թշվառական, - հետաքրքրվեց նա։
- Այդ ե՞ս։ Սխալվում ես, հայրիկ, - պատասխանեց վերջինս, - ոչ մի տեղ էլ ես չեմ գնում։ Ես՝ պոետ եմ։
- Դժվար է համառների հետ շփվել, - բողոքեց մի անգամ աշակերտը՝ Ուսուցչին։ - Դրանց հետ ուզում ես այնքան վիճի կամ ապացուցի, մինչև ձայնդ կտրվի, միևնույն է, նրանք իրենցին են մնում, չհամաձայնվելով ընդունել քո տեսակետը։ Եվ նույնիսկ չեն հասկանում, թե ինչքան ծիծաղելի տեսք ունի կողքից նրանց համառությունը։
- Իսկ հաճա՞խ ես դու փորձում վերահամոզել ուրիշի, - հարցրեց Ուսուցիչը։
- Ուսուցիչ, ինձ թանաք ու թուղթ տուր։ Ես ուզում եմ գիրք գրել, - խնդրեց մի անգամ աշակերտը՝ Վարպետից։
- Իսկ ի՞նչ գիրք է լինելու դա, - հետաքրքրվեց վերջինս։
- Ես դեռ չեմ մտածել, բայց զգում եմ, որ պետք է ինչ-որ բան գրել։
Մի մարդ եկավ Ուսուցչի մոտ ու բողոքեց՝
- Ուսուցիչ, ես իմ կյանքում ոչ մի իմաստ չեմ տեսնում։ Ամեն բան վերջ ի վերջո բերում է «աշխատանք-տուն-աշխատանք» բանաձևին։ Աշխատանքը ձանձրալի է, և ես ամեն անգամ դժվարությամբ եմ նստում մինչև աշխատաժամի ավարտը։ Բայց տանն ավելի վատ է – չգիտես թե ինչով զբաղվես և ինչպես սպանես ազատ ժամանակդ։ Ծանոթներս իրենց գործերն ունեն, իրենք իմ համար ժամանակ չունեն։ Եվ եթե ես ուզում եմ նրանց հետ հանդիպել, որպեսզի ինչ-որ կերպ գեղեցկացնեմ իմ միայնությունը,
Մի աղջիկ որոշեց իր համար զգեստ պատվիրել մի հայտնի դերձակի մոտ, որովհետև վերջինս գեղեցիկ էր կարում և միշտ խղճով։ Ճիշտ է նա համարում էր, որ նրա զգեստները չափից ավելի թանկ են։ Այդ պատճառով էլ, գալով արհեստանոց, առաջին հերթին որոշեց պայմանավորվել գնի համար։
- Դուք շատ թանկ եք վերցնում ձեր զգեստների համար, - հայտարարեց նա։
- Մի՞թե։ Ես բոլորովին այդպես չեմ համարում, - հակաճառեց դերձակը։
Երկու ճամփորդ հանդիպեցին Թախծի Անապատում։
- Ինչպես ես հայտնվել այստեղ, - հարցրեց մեկը՝ մյուսին։
- Կյանքը ինձ չսիրեց, - պատասխանեց մյուսը, - և մի անգամ նրա չսիրելը ինձ բերեց նրա, որ անտարբեր դարձավ թե ուր գնամ։ Այդ ժամանակ ես գնացի այնտեղ ուր աչքերս են կտրում, հայտնվեցի Թախծի Անապատում և մոլորվեցի այնտեղ։
Ժամանակին, Հին Հնդկաստանում ապրում էր մի չար հսկա, ով մի կախարդական ամրոց ուներ ծովի ափին։ Մինչ հսկան մարտնչում էր տնից հեռու, մոտակա գյուղի երեխաները, իրենց համար ուրախ խաղեր էին խաղում հսկայի չքնաղ այգում։ Եկավ այն օրը, երբ հսկան վերադարձավ և քշեց բոլոր երեխաներին իր այգուց։
- Այլևս երբեք չվերադառնաք այստեղ, - գոռում էր նա կատաղած, շրխկացնելով հսկայական կաղնե դուռը։
Մի շքեղ, ծաղկող այգիներով շրջապատված քաղաքում ապրում էր Անդեմ Դատավորը։ Եվ այնքան արդար էին նրա դատերը, որ նրան իրավմամբ անվանում էին մարդկային խղճի մարմնացում։ Ամեն օր նա իր դատերն էր անցկացնում քաղաքի գլխավոր հրապարակում, այդ կողմերի կառավարչի շքեղ պալատի դիմաց, ոչ մեկին չմերժելով իմաստուն խորհուրդ տալ և միշտ իր վճիռները կայացնում էր անաչառ, չնայելով հասարակության մեջ մարդկանց դիրքին։
Շատ տարիներ, ամուսինն ու կինը դաժան մարտեր էին վաում։ Հետ նայելով, նրանք լավ չէին հասկանում, թե ինչպես էին հաջողացրել ամուսնանալ – նրանք բնավորություններով քիչ էին համընկնում իրար։ Եվ որքան երկար էին նրանք ապրում որպես ամուսիններ, այնքան ուժեղ էին արտահայտվում իրենց դիմակայությունները։ Հարստությունն ու փառքւ նրանց կյանքը ավելի հեծտ չդարձրեց։ Ընդհակառակը, պրոբլեմները միայն ուժեղացան։ Նրանց միջև եղած լարվածությունը հասավ այնպիսի շիկացման, որ նախատեղվող գործուղումը, տղամարդուն թվում էր ազատում, թեկուզ և ժամանակավոր։
Կինը մի այնպիսի բան էր արել, որ նրա հայրը զայրացել էր։ Ինչու՞մ էր նա մեղավոր, ոչ ոք արդեն չի հիշում, միայն թե հայրը նրան քարշ էր տվել ծովի ափ և ժայռից ցած նետել։ Ձկները կերել էին նրա մարմինն ու աչքերը։ Մնացել էր կմախքը, որն էլ ստորգետնյա հոսանքները գլորում էին ծովի հատակով։
Մի անգամ ձկնորսը ճանապարհվեց ձուկ բռնելու։
Մի տղա, զբոսնելով հարավային Իռլանդիայի դաշտերից մեկում, մի քարի հանդիպեց։ Այդ քարի մի կողմը հարթ էր, իսկ մյուս կողմի վրա ինչ-որ գրառումներ կային։ Նա այդ քարը ցույց տվեց գյուղական ուսուցչին, ով էլ այդ քարն ուղարկեց համալսարան։
Գիտնականները ոգևորության եկան։ Նրանցից մեկը բացահայտեց, որ գրառումը եբրայերեն է և իրենից ներկայացնում է զավթիչների մասին զգուշացում, որոնք շուտով կարշավեն։
