Մի անգամ Վարպետի մոտ եկավ մի մարդ։ Նա սկսեց վիրավորանքներ ասել, ինչ-որ բան գոռալ զայրացած։ Վարպետը նրան լսում էր ու ժպտում։ Շատ արագ այդ մարդու զայրույթը սպառվեց ու փոխվեց զարմանքի։
— Ի՞նչ է տեղի ունենում, ինչու՞ ես դու ժպտում, — հարցրեց մարդը Վարպետին։ — Ես վիրավորում էի քեզ, կեղտ լցնում քո վրա, իսկ դու միայն ժպտում ես ի պատասխան։
— Ասա խնդրում եմ, — սկսեց իր պատասխանը Վարպետը, — կարո՞ղ է արդյոք մաքուր ջուրը իր նման դարձնել կեղտոտ ջրին։
— Ոչ, իհարկե։
— Բայց կեղտոտ ջուրը միշտ կկեղտոտի մաքուր ջրին։ Ճշմարի՞տ է։
— Բնականաբար, — մոլորված պատասխանեց մարդը։
— Այդպես էլ կեղտոտ մտքերով մարդն է կեղտոտում ամեն բան, ինչի հպվում է։ Նա ամենուր միայն կեղտ է տեսնում ու դա նրան ճշմարտություն է թվում։
Մարդը, լսելով Վարպետին կրկին սկսեց բարկանալ։
— Կկարողանա՞ս դու կեղտոտ ջրով փչացնել աղբյուրը։
— Ոչ, Վարպետ…
— Այդ այդ պատճառով էլ ես ժպտում եմ։
Արի ծարավդ հագեցնելու ու լվալու քո կեղտը։ Աղբյուրը չի ընտրում, այն ընծայում է յուրաքանչյուրին, ով պատրաստ է ընդունել։
Ալեքսանդր Սվետլով
