Մի անգամ Խոջան իր էշին բերեց դարբնի մոտ՝ պայտելու: Երբ աշխատանքն ավարտվեց, դարբինը Խոջայից յոթ մետաղադրամ պահանջեց:
— Ինչո՞ւ այդքան թանկ, — զարմացավ Խոջան:
— Քո էշը գե-րա-զանց է պատ-րաստ-ված: Ես Փառաբանված վարպետի աշակերտ եմ, Ողջույնի արժանի Մեծագույն վարպետի, ինքնակալ Կառավարչի Գլխավոր դարբնի որդին:
— Ո՛չ, դարբի՛ն: Գերազանց պատրատված եմ ես՝ ամենահամբերատար, բայց միևնույն ժամանակ իր գիտելիքներով Վտանգավոր Բժիշկներից մեկի որդին, ովքեր բազմաթիվ գիտություններ են կիրառում հեթանոսության դեմ պայքարում, իսկ էշը պայտ-ված է լա՛վ, — պատասխանեց Խոջան՝ ամեն վանկի հետ սեղանին դնելով մեկական մետաղադրամ:
— Բայց էշն ունի չորս ոտք:
— Մեկ մետաղադրամ ես կավելացնեմ, բայց մի պայմանով՝ դու դա բացատրես իմ էշին:
— Բայց ինչպե՞ս ես կարող եմ դա անել:
— Շատ լավ է, որ մենք համաձայնության եկանք գնի հարցում, — եզրափակեց Խոջան, — իմ էշին ոչինչ հնարավոր չէ ոչ ապացուցել, ոչ էլ բացատրել:
Գրիգորի Սերգեև
