Քաղաքի դարպասներից ներս մտավ օտարականը։ Անցնելով փողոցներով նա հայտնվեց շուկայի հրապարակում։ Այստեղ վաճառում էին «երջանկություն՝ ծարավների համար», «հավատ՝ կորցրածների համար», «բանականություն՝ չունեցողների համար», «ճշմարտություն՝ չիմացողների համար», նույնիսկ «ծննդկաններ՝ երեխաների սպասող» էին վաճառվում։ Օտարականը, տեսնելով մարդուն, ով թաղման պարագաներ էր վաճառում, հարցրեց՝
— Ինչպե՞ս է անվանվում այս քաղաքը։
— Էլբեի, տեր, ինչ նշանակում է «աշխարհի տիրակալներ»։
Զարմացած քաղաքի անվանումով, օտարականը խնդրեց բացատրել՝
— Ի՞նչ է տեղի ունեցել ձեր քաղաքի բնակիչների հետ։ Մի՞թե նրանք այնքան են աղքատացել, որ սկսել են վաճառել անմեղությունն ու անարատությունը։
Վաճառողը պատասխանեց՝
— Քեզ զարմացրել է ապրանքը, օտարական։ Ես դա անվանում եմ «վերականգնվող կորուստներ»։ Ու ես չեմ զարմանա, եթե այստեղ, շուկայի հրապարակում հայտնվի «Ղազարի հարությունը» հրաշագործ էլիքսիրը։ Երբ մարդը ծնվում է, նա չի ստեղծում իր ժամանակը։ Դա էլ հենց անմեղությունն ու անարատությունն է։ Եթե կյանքի ընթացքում մարդը կորցնում է բանականությունը, անմեղության կորստի նման, ապա այն գնվում է ամեն ինչով, ինչը ընդունվում է հալած յուղի պես։ Երբ մարդը մահանում է, ով էլ որ չլինի, տեր թե հասարակ մարդ, ապա նրան անհրաժեշտ է միայն այն, ինչը ոչ ոք իր վրա չի փորձել։
Գալինա Ստրելկովա
