Փոքրիկը նոր էր սովորել կարդալ ու դրանից մեծ բավականություն էր ստանում։ Մի անգամ կարդալով կենդանիների կերի փաթեթավորման վրա՝ «Կեր, զգայուն մարսողություն ունեցող կատուների համար», նա հարցրեց մորը՝
— Իսկ ի՞նչ բան է զգայուն մարսողություն։
— Երբ կենդանու օրգանիզմը բոլոր տեսակի կերերը չի ընդունում, այլ միայն որոշակի նյութեր պարունակող կերերն է ընդունում։
— Իսկ մարդկանց մոտ լինու՞մ է զգայուն մարսողություն։
— Լինում է, օրինակ, երբ դու չիպսեր փորձեցիր, քո փորը ցավաց։
Փոքրիկը մի փոքր մտածեց, ու հետո հարցրեց՝
— Իսկ ինչպե՞ս դու իմացար, որ կատվի փորը ցավում է, նա նու՞յնպես քո ականջին շշնջաց։
Մայրը ժպտաց ու ասաց՝
— Ոչ, նա իմ ականջին չշշնջաց, ուղղակի ես կարողանում եմ հետևություններ անել, ելնելով դիտարկումներից, թե ինչն է օգտակար, իսկ ինչը վնասակար։
— Ես էլ եմ կարողանում հետևություններ անել, — համոզված ասաց փոքրիկը։ — Զգայուն մարսողությունը օգտակար է առողջությանը, — ու ի զարմանս մոր ավելացրեց, — այն նաև կարողանում է երգել, երբ դու քնելուց առաջ ինձ համար օրորոցային երգ ես երգում, ես սեղմվում եմ քեզ ու լսում եմ, այն երգում է քեզ հետ միասին։
Գալինա Ստրելկովա
