Հին ջրհորի քարե պատերին հստակ երևում էր հետևյալ արձանագրությունը. «Երեք օրենք ջրի մասին. Ջուրը հագեցնում է ծարավը: Եթե ուզում ես հագեցնել ծարավդ՝ ջո՛ւր խմիր: Ջուր կունենաս՝ կունենաս այն, ինչով կարելի է հագեցնել ծարավը»:
Աշակերտները հերթով գնում էին ջրհորի մոտ՝ ջուր լցնելու, և ամեն մեկը կարդում էր քարին փորագրված տողերը: Եվ ամեն անգամ, նայելով այդ արձանագրությանը, յուրաքանչյուրի մտքով անցնում էր՝
ինչո՞ւ էր պետք քարի վրա փորագրել այն, ինչ ամեն մարդ ինքն իրենով գիտի:
Մի առավոտ աշակերտները հարցրին ուսուցչին՝ լսելու համար, թե նա ինչ կասի այդ արձանագրության մասին: Ուսուցիչը պատասխանեց աշակերտներին.
— Ասվածի արժեքն այն է, որ դա ճշմարտություն է: Դուք կդատարկեք ջրհորը և, նորը փորելով, կստանաք նույն բանը: Առանց ապացույցների ընդունվող պնդումը և մանրակրկիտ աշխատանքի արդյունքը հավատ չեն պահանջում: Քարին փորագրված արձանագրությունը չի փոխում օգտագործողի գործողությունները, բայց զգուշացնում է նրան, որ խնամքով չվերաբերվելը, օրենքներին այլ, երբեմն նույնիսկ թշնամական իմաստ է հաղորդում:
Գալինա Ստրելկովա
