Կախարդական տնակ կա և լի է այն տնտեսությամբ։
Կա նրա մեջ աղաց, կա այնտեղ նաև խոհանոց, որտեղ օր ու գիշեր տաք կերակուր է պատրաստվում։ Այդ տնակն ու բազմաթիվ միջանցքներ ու անցումներ և ճարպիկ փոքրիկ ծառաները դրանցով առաքում են տաք կերակուրը՝ տան բոլոր անկյուններ։ Այդ տանը կա մի անդադրում տնտեսվար։ Չի քնում նա ոչ գիշերը, ոչ էլ ցերեկը, ոչ մի րոպե՝
տուկ - տուկ խփում է նա անդադար — և քշում է նա ճարպիկ ծառաներին տան բոլոր անկյուններ, որտեղ կերակրի, խմելու կամ ջերմության կարիք կա։ Այդ տանը կա մի լայնարձակ դահլիճ, որտեղ ազատ մտնում է մաքուր օդը։ Կան երկու լուսավոր պատուհաններ՝ ծածկոցափեղկերով՝ գիշերն այդ փեղկերը փակվում են, ցերեկը՝ բացվում։
Տանն ապրում է անտեսանելի տիրուհին։ Այդ տիրուհին չի երևում, բայց նա է այդ ամենը կազմակերպում ու ամեն բան կենդանացնում՝ նրա համար է տնտեսվարն իրար անցնում, նրա համար են աշխատում փոքրիկ ծառաները, նա է նայում այդ լուսավոր պատուհաններից, բարձրացնում և իջեցնում փեղկերը։
Կհեռանա տիրուհին տնից և ամեն բան կլռի՝ տնտեսվարը կդադարի խփել, ծառաները կանգ կառնեն անցումներում և ամբողջ տնակում կլինի լուռ, դատարկ ու սառը, իսկ պատուհանափեղկերը կփակեն պատուհանները։
Իսկ ու՞ր է հեռանում տիրուհին։ Այնտեղ, որտեղից եկել է — երկինք։ Երկրի վրա նա միայն հյուր է, իսկ տնակն առանց տիրուհու փոշեցրիվ կգա։
Կոնստանտին Ուշինսկիյ
