Միևնույն երկաթի կտորից և միևնույն արհեստանոցում պատրաստվեցին երկու գութան։ Դրանցից մեկը ընկավ հողագործի ձեռքը և անմիջապես գործի դրվեց իսկ մյուսը երկար ժամանակ և բոլորովին անօգուտ ընկած մնաց վաճառականի կրպակում։
Այնպես պատահեց, որ մի որոշ ժամանակ անց, երկուսով կրկին հանդիպեցին։ Հողագործի մոտ եղած գութանը արծաթի պես փայլում էր
և նույնիսկ ավելի լավն էր քան այն ժամանակ երբ նոր արհեստանոցից դուրս էր եկել։ Կրպակում անգործ ընկած գութանը մգացել էր ու պատվել ժանգով։
— Ասա խնդրում եմ, ինչի՞ց ես դու այդպես փայլում, — հարցրեց ժանգոտած գութանը իր հին ծանոթին։
— Աշխատանքից, սիրելիս, — պատասխանեց վերջինս, — իսկ եթե դու ժանգոտել ես ու ավելի վատ տեսք ունես, ապա այն պատճառով, որ այս ամբողջ ժամանակ կողքիդ վրա պառկած ես եղել ու ոչինչ չես արել։
