Մի երկրում, բոլոր մարդկանց հատուկ չիպ էին պատվաստում, որն ազդում էր մարդու տրամադրության վրա։ Եվ այդ չիպի հետ տրվում էր ինդիվիդուալ հեռակառավարման վահանակ, որի վրա սեղմակներ կային, որոնք համապատասխանում էին ամենատարածված մարդկային հույզերին՝ ուրախություն, թախիծ, վախ, բավարարվածություն, զայրույթ… Մարդիկ ստանում էին այդ վահանակները որպեսզի օգտագործեն, բայց ոչ էթիկ էր համարվում ինքնուրույն դրանով օգտագործելը, այդ պատճառով էլ սկզբից բոլոր վահանակները տալիս էին ծնողներին, հետո դպրոցի ուսուցիչներին։
Ապրում էր մի ընտանիք՝ անուսինը կնոջ հետ և դուստրը։ Ծնողները հաճախ վիճում էին իսկ դուստրը նայում էր նրանց և շատ բան չէր հասկանում նրանից, ինչի մասին խոսում էին։ Վերջ ի վերջո ամուսինները ամուսնալուծվեցին։
Անցավ ժամանակ, աղջիկը մեծացավ և ինքն էլ ընտանիք կազմեց։ Միայն թե չէր ստացվում նրա մոտ ամուսնու հետ հարաբերություններ կառուցել։
Ծեր ուսուցիչը կանգնեցրեց աշակերտին, ով փորձում էր անկյունը կարճ կտրելով վազել խուզված խոտածածկույթով։
- Բացատրիր ինձ, - դիմեց նա աշակերտին, - ի՞նչ բան է ուղի։
- Ի՞նչ ի նկատի ունեք։ Այդ բառը շատ իմաստներ ունի, - շփոթվեց աշակերտը։
Չորս տղամարդ ճաշում էին մի փոքր հյուրանոցի ճաշարանում։ Երբ նրանք արդեն նստել էին սեղանի շուրջ և սկսել էին իրենց ճաշը, նրանց մոտեցավ մի կին։ Նա իրենց խմբից էր և մի փոքր ուշացել էր։ Նրանց սեղանի շուրջ այլևս տեղ չկար։
- Եվ որտե՞ղ ես նստեմ, - հարցրեց նա տղամարդկացից։
Մի կազմակերպությունում անհրաժեշտ էր աշխատակից վարձել։ Տնօրենը , կադրերի բաժնին հանձնարարեց ընտրել լավագույն թեկնածուին։ Ընտրությունն անցնելու համար անհրաժեշտ էր պատասխանել մի արք հարցերի։
Մի որոշ ժամանակ անց, կադրերի բաժնի աշխատակիցը մտավ տնօրենի առանձնասենյակ և ասաց՝
Հանդիպեցին երկու ընկերուհիներ և սկսեցին զրուցել իրենց ավտոմեքենաների մասին։ Մեկը մյուսին ասաց՝
- Իսկ ես չեմ ուզում իմ մեքենան։ Ես ուզում եմ, որ ինձ ամենուր ման տան։
- Իսկ ո՞վ քեզ ման տա, - ճշտեց ընկերուհին։
Պոլիկլինիկայի միջանցքում մի տղամարդ էր նստած։ Նա եկել էր բժշկի, որոշելով ամեն դեպքում ստուգել իր առողջական վիճակը։ Միջանցքում լուռ էր և լսելի էր թե ինչպես է կաբինետի դռան ետևում տնքում իրենից առաջ մտած մի ծերունի։ Տղամարդը լսում էր այդ տնքոցներն ու մտածում՝
«Հիմա բժիշկը նորմալ կյանքի է վերադարձնում մի խեղջ տանջվողի։ Իսկ որքան կան այդպիսիններ այստեղ, պոլիկլինիկայի միջանցքում։ Եվ բոլորին էլ օգնություն է անհրաժեշտ։
Խոսքի բռնվեցին մի անգամ պրագմատիկն ու հավատացյալը ու առաջինը հարցրեց՝
- Այ պատմի ինձ, թե ի՞նչ օգուտ կա հավատի մեջ։
Հավատացյալը մտքերի մեջ ընկավ ու հետո հարցրեց՝
Ամուսնական զույգն եկավ հոգեբանի մոտ խորհրդատվության՝ նրանց ամուսնական հարաբերությունները սկսել էին փլուզվել։ Հոգեբանը հերթով խոսեց նրանցից յուրաքանչյուրի հետ։ Իսկ հետո, փոխադարձ համաձայնությամբ նրանք դիտեցին յուրաքանչյուրի զրույցի տեսաձայնագրությունը։ Ամուսինները շատ զարմացած էին այն բանի վրա, որ իրենցից յուրաքանչյուրը մյուսին սիրով էր վերաբերվում և ցանկանում էր հարաբերությունների շարունակություն։
Ապրում էին մի անգամ հայրը մոր հետ։ Եվ ունեին նրանք որդի, որը չէր առանձնանում իր զիջողականությամբ, լսողությամբ, նպատակասլացությամբ, կարգապահության նկատմամբ սիրով և այլ որակներով, որոնք սովորաբար սպասում են լսող երեխաներից։ Հայրը համարում էր, որ որդուն պետք է խստության և անվերապահ ենթարկվողականության մեջ դաստիարակել։ Իսկ մայրը, որդուն թույլ էր տալիս համարյա ամեն բան և միայն երբ վերջինիս արարքները անցնում էին բոլոր սահմանները,
Վեցամյա որդին մոտեցավ հորն ու ասաց՝
- Հայրիկ, արի մեքենաներով խաղանք։
- Օ, որդիս, - պատասխանեց հայրը, - դու գիտե՞ս, թե ես երբ եմ վերջին անգամ մեքենաներով խաղացել։
- Այո, գիտեմ, երբ փոքր էիր։
Ամուսնանալուց հետո ամուսինները բարօրության մեջ էին ապրում։ Սակայն մի որոշ ժամանակ անց, տղամարդու գործերը սկսեցին փչանալ և որոշ կյանքի ուրախություններ, ինչպիսիք են ծովում հանգստանալը կամ նույնիսկ տանը հյուրեր ընդունելը, դառան ոչ իրենց գրպանի համար։
Կինը շատ ազգականներ ուներ և նրանք սկսեցին ասել իրեն, թե իր ամուսինը բավարար հոգ չի տանում իր մասին, ի վիճակի չէ կերակրել ընտանիքը։
Մի ընտանիքում ամուսնությունը խարխլվեց։ Բավականին հարուստ և հաջողակ ամուսինը ոչ մի կերպ չկարողացավ ընդհանուր լեզու գտնել իր կնոջ հետ։ Վերջ ի վերջո նրանք ամուսնալուծվեցին։ Փոքրիկ երեխան մնաց մոր հետ։ Ինքը, ապահարզանի գործընթացը, սկանդալային էր և երկար՝ մի քանի դատական նիստից հետո դատարանը հորը պարտադրեց իր ունեցվածքի ահռելի բաժին տրամադրել իր նախկին կնոջն ու իր որդուն, որից հետո ոչ նախկին կինը, ոչ էլ որդին նրան երբեք չտեսան։
Եկավ մի անգամ մի կին իր ընկերուհու տուն և տեսավ, որ նա աթոռակի վրա կանգնած դարակն է ամրացնում խոհանոցում։
- Այդ ի՞նչ ես անում, - հարցրեց հյուրը։ - Ինչու՞ ես ինքդ ամրացնում, ինչու՞ ոչ ամուսինդ։
- Զզվել եմ արդեն նրան խնդրելուց, մի ամբողջ շաբաթ։ Անընդհատ մի պատասխան ունի՝ «Հետո»։
Երբ դարակն ամրացված էր, կանայք նստեցին թեյ խմելու։
Ամուսնու ծննդյան օրը, նրա եղբայրն իրեն լոգանքի գել նվիրեց, որը բերել էր արտասահմանից։ Երբ երեկոյան ամուսինը պառկեց քնելու, կինը գրկեց նրան ու նկատեց, որ նրա մարմնից շատ հաճելի հոտ է գալիս։ Մի քանի երելո անընդհատ կինը, պառկելուց քնելու, հիանում էր ցնցուղից հետո ամուսնու մարմնի բույրով։
Սակայն հետո ամուսինները մի ինչ-որ մանրուքի պատճառով վիճեցին և ամուսինը գնաց քնելու այլ սենյակ՝ բազմոցին։
Մի անգամ աղջիկը բողոքեց իր ընկերոջը, որ որոշ մարդիկ իր հանդեպ անարդար են վարվում։ Ընկերը, որոշ մտորումներից հետո որոշում ընդունեց՝ նա գնաղ այդ մարդկանց մոտ և արտահայտեց այն ամենը, ինչ անհրաժեշտ համարեց, հասկացնելով, որ թույլ չի տա, որ նեղացնեն իր ընկերուհուն և որ այդ աղջկա պատիվը պահող կա։
Աղջիկը այդ զրույցի վկան էր և տղան նկատեց, որ նա դժգոհ մնաց։
Քաշում էր ձին անձրեվներից ավիրված սայլուղիով սայլը։ Քանի նրանք գնում էին, սայլը փնթփնթում էր ձիու վրա՝
- Այս ինչ անպետք ձի ես։ Դանդաղ ես քայլում և քո սմբակների ցեխն էլ ինձ վրա է ընկնում։ Չես խնայում ինձ, հոգ չես տանում իմ մասին։ Ախր ինքդ էլ այնքան տգեղ ես։ Այ ուրիշ սայլերի ձիերը – նայիր ինչ բարեկազմ են։
Երկրում, որտեղ ապրում էր Նասրեդդինը, հեղաշրջում տեղի ունեցավ։ Նախկին կառավարությունը տապալվեց և անհրաժեշտ էր նորը ստեղծել։ Նասրեդդինին շատերը գիտեին և նա առանց դժվարության դառավ սենատոր։ Ծառայության բերումով նա պետք է ժողովրդի առջև ելույթ ունենար միտինգներին։ Եվ ամեն բան լավ կլիներ, եթե չլիներ մի խիստ կանոն՝ երկրում ընդունված էր ճառերը կարդալ թղթից, իսկ Նասրեդդինը անգրագետ էր։ Բայց ի շնորհիվ իր հնարամտության, արտասովոր խելքի և ճարտարախոսության արվեստի, նրա ճառերը ամենալավն էին։ Իսկ որպեսզի նրան չմեղադրեն կանոնը խախտելու մեջ, նա իր ձեռքը մի ինչ-որ տեքստով թուղթ էր վերցնում և ձև անում թե այնտեղից է կարդում։
Պապը թոռան հետ քայլում էր փողոցով։ Անկյունից թեքվելով նրանք տեսան մարդկան մի մեծ ամբոխ, որը շարժվում էր գլխավոր հրապարակի ուղղությամբ, տանելով ինչ-որ գրառումներով տրանսպարանտներ և բարձրայան գոռալով «Հեռացիր…», որից հետա արտաբերում էին շատ այլ տարբեր բառեր։ Թոռը հարցրեց՝
- Պապիկ, իսկ ու՞ր են նրանք գնում։
- Կառավարության շենքի մոտ։
Մի պետությունում ապրում էր մի Իմացասեր Մարդ։ Նա միշտ կասկածում էր, որ իր կառավարությունը ազնիվ չէ։
Երբ երկիրը սկսեց դողդղալ տեռորիստական պայթյուններից, նա կասկածեց, որ դրանք առանց կառավարության տեղեկացվածության չեն անցնում։ Նա սկսեց այդ մասին խոսել բոլորի հետ և շուտով իր կողքին համախոհներ հավաքեց, իր կուսակցությունը ստեղծեց, որը դառավ կառավարության ընդդիմադիր։
