Բանտում կալանավոր հիվանդացավ ու սկսեց մահանալ։
— Եղբայրներ, — խոսում է ցածրաձայն, — ասեք, որ հոգևորական գա ինձ մոտ, կմահանամ շուտով։
Ինչ-որ մեկը անհանգստացավ, գնաց հերթապահին ասելու, թե բանտախցում մարդ է մահանում, հոգևորական է կանչում։
Իսկ մի չարացած մարդ կար, որ ասում է մահացողին՝
— Ինչի՞դ է պետք հոգևորականը, մեղքերիդ թողությու՞ն ես տալու։
Մահացողը լռում էր, նրա աչքերը լցվեցին թախծով։ Բայց ծաղրողը շարունակեց՝
— Թե՞ հավերժ կյանքին ես հավատում։
— Или ты в вечную жизнь веришь? Էշի ականջն է՝ ուր քաշես՝ կգա։ Ուզու՞մ ես ասեմ, թե ինչպես է հավերժ կյանքը ստացվում։ Քեզ չեն ասում, որ ուղղակի մահանում ես։
Այդ պահին նրան մոտեցավ մի երիտասարդ կալանավոր ու ասաց՝
— Ուղղակի ձայնդ կտրիր, գիտուն։
Այդ պահին բանտախուց մտան բժիշկն ու հոգևորականը։ Բժիշկը զննեց մահացողին, գլխով արեց հոգևորականին։
Մահացողը կարճ խոստովանվեց։ Հետո համարձակություն ձեռք բերեց։ Ցածրաձայն, բայց անհանգստությունը ձայնի մեջ նա հարցրեց հոգևորականին՝
— Ասա խնդրեմ, Տեր Հայր, արդյո՞ք կյանքը հավերժ է։
— Հանգստացիր։ Կյանքը հավերժ է ոչ թե այն պատճառով, որ բժշկի հետևից հոգևորականն է գալիս, այլ այն պատճառով, որ դուք հայտնության համար միմյանց կարիքն ունեք։
Հազիվ էր հոգևորականն այդ բառերն ասել, որ կալանավորը հոգոց քաշեց ու մահացավ։
Երբ հոգևորականն ուղղվեց դեպի դուռը, երիտասարդ կալանավորը կանգնեցրեց նրան՝
— Իսկ ինչպե՞ս հավատալ Աստծուն, Տեր Հայր։
Հոգևորականը պատասխանեց՝
— Հոգևորականների ստիպելով չէ, որ մարդ պետք է հավատա Աստծուն, այլ իր բանականությունը վնասելուց խուսափելու համար։ Մարդը մտածում է, որ իր կամոք է՝ հավատալ Աստծուն կամ չհավատալ։ Եթե Աստված մեզ բոլորիս նման կամք տար, ապա մենք կշտապեինք նրան պատասխանել՝ «Մենք քեզ չենք հավատում»։ Եվ դատաստանի օրը կարդարանայինք նրա առջև։ Բայց նա նման ազատություն չտվեց, այլ ասաց. «Ես կամ»։ Եվ նրա այս Խոսքով մենք բոլորս արարվեցինք։
Հանգուցյալին դուրս բերելուց հետո կալանավորների խցում այնպիսի լռություն տիրեց, կարծես նա դեռ այնտեղ լիներ։
Գալինա Ստրելկովա
