Հանձնելով Քրիստոսին քահնայապետերին, Հուդան տաճարի գետնին նետեց եռեսուն արծաթեդրամները ու նետվեց ուր աչքերն էին կտրում, որպեսզի կախվի։ Նրան հանդիպեցին մի քանի աշակերտներ։ Հուդայի դեմքից կռահելով, նրա տանջանքների ողջ չափը ու նրա մտադրությունները, նրանք հարցրեցին, թե ինչն է ստիպում նրան այդպես ողբալ։ Եվ Հուդան պատասխանեց նրանց, ասելով՝
— Ոչ թե ուղղակի ողբում եմ, այլ զայրացած եմ,
Աշխարհի երեսին ապրում էր մի գիտնական, ով տիրապետում էր տարածության մեջ առարկաներ տեղափոխելու ու շարժելու հմտությամբ։ Որպեսզի նա ժողովրդայնացնի իր հոյակապ բացահայտումը, ու ցուցադրի հանրությանը, թե ինչպես է նա դա անում, նա պատրաստվում էր մի մեծ գունդ վերցնել ու ստիպել այն ինքն իրենով շարժվել բոլորովին հարթ հորիզոնական մակերևույթով։ Ավարտելով բոլոր անհրաժեշտ պատրաստությունները, նա հրավեր ուղարկեց գործընկեր-գիտնականներին երկրի տարբեր ծայրերից, ինչպես նաև պարլամենտի անդամներին ու հենց իրեն՝ թագավորին։
Երբ քրիստոնեությունը սկսեց հավաքագրել իր կողմնակիցներին հռոմեացի քաղաքացիներից, որոշ հաուստ պատրիկների հետաքրքրեց ու գրավեց այդ անսովոր ու ասկետիկ նոր ուսմունքը։ Դրա հաղթական գեղեցկությամբ գրավվածների մեջ էր նաև ոմն Լիդիա, մի աղջիկ անվանի հզորագույն տոհմից։ Նա ոսկեգույն մազեր ուներ ու մաշկը — սպիտակ մարմարի էր նման, ու գեղեցկությամբ նա չէր զիջում պատանի հռոմեական գեղեցկուհիներից և ոչ մեկին։
Խիրոմանտ միստր Ռէնսոմի հետ, պօետ Արթուր Սէվիլը ծանոթացել էր լեդի Ֆերլմիրի մոտ մեծ ընդունելության ժամանակ։ Արթուր Սէվիլը միշտ հետաքրքրվում էր, թե ինչ ապագա է իրեն պատրաստել ճակատագիրը ու հիմա անթաքույց հետաքրքրությամբ հետևում էր, թե ինչպես է խիրոմանտը ուսումնասիրում իր ձեռքի գծերը։ Միստր Ռէնսոմը խոժոռվում էր, ու նրա տեսքը շփոթված էր, հետո նա հանկարծակի ցնցվեց, դեմքը գունատվեց ու ձայնը նրան մատնեց։ Նա շշնջաց լորդ Արթուրին՝
Ծեր Պապը, որն արդեն երկար ժամանակ հիշեցնում էր կենդանի դիակ, վերջապես մահացավ։ Նրա երկարատը հիվանդության ընթացքում, Հռոմում հասցրել էր ինտրիգ հասունանալ, և կարդինալների Հավաքը բաժանվել էր հակամարտող խմբավորումների։ Հնարավոր թեկնածուներից յուրաքանչյուրը ուներ թշնամիներ ու համաձայնության գալ, մի ինչ-որ մեկին աջակցելով, կարդինալները չէին կարողանում։ Եվ այդ պատճառով էլ Պապի վախճանից հետո կարդինալները որոշեցին գնալ փոխզիջման, գահը հանձնելով նեյտրալ ու բոլորովին անհայտ մի մարդու։
Բարձր սյան վրա, քաղաքի վրա, կանգնած էր Երջանիկ Արքայազնի արձանը։ Արձանը, վերից՝ վար պատված էր ամքուր ոսկու թերթերով։ Աչքերի փոխարեն շափյուղաներ էին ու խոշոր սուտակը փայլում էր նրա սուսերի բռնակին։
Բոլորը հիանում էին Արքայազնով։
Թագադրման օրվան նախորդող երեկոյան, երիտասարդ Արքան մենակ նստած էր իր հոյակապ ննջարանում։ Պալատականներն արդեն հեռացել էին, համաձայն այն ժամանակների խստաբարո սովորույթների, ցածր խոնարհվելով, ու վերադարձել էին Մեծ Պալատական Դահլիճ, որպեսզի վերջին հանձնարարությունները ստանան Պրոֆեսոր Էթիկետից՝ ախր նրանցից որոշները դեռ չէին կորցրել շարժուձևերի բնականությունը, իսկ հիշացնելու կարիք չկա, որ պալատականների մոտ դա լուրջ արատ է։
Մի անգամ երկու աղքատ Անտառահատ վերադառնում էին տուն, ճանապարհ հարթելով խիտ սոճիների անտառի միջով։ Ձմեռային գիշեր էր, խստաշունչ սառնամանիք էր։ Եվ գետնին, և ծառերի վրա հաստ ձնե ծած էր նստած։ Երբ Անտառահատները անցնում էին թավուտի միջով, փոքր սառցակալած ճյուղերը կոտրվում էին նրանց շարժումներից իսկ երբ նրանք մոտեցան Լեռնային Ջրվեժին, ապա տեսան, որ այն անշարժ սառչել է օդում, որովհետև նրան համբուրել էր Սառույցի Թագուհին։
Ապրում էր ժամանակին մի պանծալի տղա, Հանս անունով: Նա ոչ մի բանով աչքի չէր ընկնում, միայն երևի բարի խոսքով ու ծիծաղելի կլոր, ուրախ դեմքով: Ապրում էր նա մեն մենակ իր փոքրիկ խրճիթում ու ամեն օր փորում էր իր այգին: Ամբողջ շրջանում չկար այդպիսի չքնաղ այգի: Ամիսներն իրար էին հաջորդում և մի ծաղիկները փոխվում էին մյուսներով ու միշտ նրա այգին հայացք էր շոյում և լցված էր քաղցր բույրով:
Փոքրիկ Հանսը շատ ընկերներ ուներ, բայց բոլորից ամենանվիրվածը Մեծ Գյուն էր` ջրաղացպանը:
Ամեն օր դպրոցից վերադառնալով, երեխաները, այնպես էր ստացվել, որ մտնում էին Հսկայի այգի խաղալու: Դա մի մեծ գեղեցիկ այգի էր, և խոտն այնտեղ կանաչ էր ու փափուկ: Խոտերի միջից, տեղ-տեղ, աստղերի պես դուրս էին նայում գեղեցիկ ծաղիկների պսակները իսկ 12 դեղձենիները, որոնք աճում էին այդ այգում, գարնանը ծածկվում էին նուրբ մարգարտե-վարդագույն ծաղիկներով, իսկ աշնանը տալիս էին հյութեղ պտուղներ: Ծառերի վրա նստում էին թռչուններ և այնքան քաղցր էին երգում, որ երեխաները թողնում էին իրենց խաղը, որ լսեն նրանց երգը:
— Նա ասաց, որ կպարի ինձ հետ եթե ես նրան կարմիր վարդեր բերեմ, — բացականչեց երիտասարդ Ուսանողը, — բայց իմ այգում ոչ մի հատ կարմիր վարդ չկա։
Նրան լսեց Սոխակը, Կաղնու վրայի իր բնից ու զարմացած դուրս նայեց տերևների հետևից։
— Նույնիսկ մեկ հատ կարմիր վարդ չկա իմ այգում,
Բոլորին հայտնի է գեղեցիկ պատանու մասին առասպելը, ով օրերով անընդհատ նայում էր իր արտացոլմանն առվակում, հմայվելով իր գեղեցկությամբ։ Վերջ ի վերջո, հափշտակված նայելով, նա ջուրն ընկավ ու խեղդվեց։ Իսկ ափին մի ծաղիկ աճեց, որն անվանվեց ի հիատակ զոհվածի։
Երբ Նարցիսը զոհվեց, անտառի հավերժահարսերը — անտառահարսերը — նկատեցին, որ առվակի քաղցրահամ ջուրն արցունքներից դարձել է աղի։
Միևնույն երկաթի կտորից և միևնույն արհեստանոցում պատրաստվեցին երկու գութան։ Դրանցից մեկը ընկավ հողագործի ձեռքը և անմիջապես գործի դրվեց իսկ մյուսը երկար ժամանակ և բոլորովին անօգուտ ընկած մնաց վաճառականի կրպակում։
Այնպես պատահեց, որ մի որոշ ժամանակ անց, երկուսով կրկին հանդիպեցին։ Հողագործի մոտ եղած գութանը արծաթի պես փայլում էր
Կախարդական տնակ կա և լի է այն տնտեսությամբ։
Կա նրա մեջ աղաց, կա այնտեղ նաև խոհանոց, որտեղ օր ու գիշեր տաք կերակուր է պատրաստվում։ Այդ տնակն ու բազմաթիվ միջանցքներ ու անցումներ և ճարպիկ փոքրիկ ծառաները դրանցով առաքում են տաք կերակուրը՝ տան բոլոր անկյուններ։ Այդ տանը կա մի անդադրում տնտեսվար։ Չի քնում նա ոչ գիշերը, ոչ էլ ցերեկը, ոչ մի րոպե՝
Մի անգամ Արևը և բարկացած հյուսիսային Քամին վիճեցին իրար հետ թե ով է իրենցից ավելի ուժեղ։ Երկար վիճեցին նրանք և վերջապես որոշեցին ուժերը չափել մի ճանապարհորդի վրա, ով այդ պահին ձի հեծած գնում էր մեծ ճանապարհով։
— Նայիր, — ասաց Քամին, - թե ինչպես ես վրա կտամ նրան՝ վայրկյանական նրա վրայից կպոկեմ թիկնոցը։
Մի մարդ եկավ մի փոքր քաղաք։ Անցնելով փողոցներով նա տեսավ մի թաղման թափոր, բաղկացած 4 հոգուց։ Նա գնաց թափորի հետևից մինչև գերեզմանոց։ Երբ թաղման արարողությունն ավարտվեց, գերեզմանի կողքին մի կին մնաց, ով նստել ու ժպտում էր։ Մարդը մոտեցավ նրան ու հարցրեց՝
— Ինչու՞ եք դուք ժպտում։
Երկու ճամփորդ հանդիպեցին բարձր լեռան վրա մի նեղ արահետին։ Արահետն այնքան նեղ էր, որ ոչ մի կերպ նույնիսկ ճանապարհը զիջել չեր լինում։ Նայեցին նրանք միմյանց դեմքին և ճանաչեցին իրար — արյունարբու թշնամիներ են։ Եվ նա, ով վերևից էր իջնում, մի փոքր մտորելուց հետո իրեն նետեց անդունդը, ճանապարհը զիջելով մյուսին։ Ներքևից բարձրացող ճամփորդը, ինչքան բարձրանում էր վերև, այնքան մտածում էր, թե ինչու վերջինս իրեն ճանապարհ տվեց։ Եվ եկավ այն եզրահանգման, որ նա իրենից լավն էր։ Վերդարձավ նա հետ, այն նույն վայրն ու նույնպես թռավ ժայռից ներքև։
Բանտից մի մարդ ազատվեց։ Նա չգիտեր ինչ անել և քայլում էր շուկայով՝ իր համար զբաղմունք փնտրելով։ Շուկայում նա հանդիպեց մի մարդու ով աղավնիներ էր վաճառում։ Նա այդ մարդու հետ խոսքի բռնվեց, ծանոթացավ, սկսեց հետաքրքրվել այդ գործով, և շուտով հմտանալով սկսեց աղավնիներ բազմացնել։
Մի անգամ նա աղավնիների մի խմբաքանակ վաճառեց, բայց մի քանի օր անց, վերջիններս վերադարձան իր մոտ տուն։ Մի որոշ ժամանակ անց, նա կրկին նրանց վաճառեց և նրանք կրկին վերադարձան։
Մի թեթևատլետ սպորտսմենուհի ոչ մի կերպ չէր կարող իր արդյունքները բարելավել։ Նա հանգիստ աղջիկ էր, սակայն որքան էլ որ չէր ջանում, ոչինչ չէր ստացվում — կարծես թե իր սահմանին էր հասել։ Նրա մարզիչը արդեն չէր հասկանում թե ինչ նախաձեռներ — և մարզումների համալիրն էր փոխում, և մեթոդիկան։ Ամեն բան զուր էր։ Անելանելիությունից նա որոշեց իր ենթակային առաջարկել, որ անցնի դոպինգի կուրս։ Մարմնամարզուհին համաձայնվեց, չնայած, որ գիտեր, որ դա օրինական չի և բացի սպորտային արդյունքից նաև վնաս է բերելու իր օրգանիզմին։
Մի մեղքերի մեջ խրված քաղաքի փողոցում, Աստված համոզում էր մի պոռնիկի, թողնել իր ամոթալի զբաղմունքը, սակայն վերջինս ուշադրություն չդարձնելով նրա խոսքերին, իր հայացքն ուղղեց մի վարդագույն պսակով մարդու վրա ու համբուրեց նրա ներկված շուրթերը։ Եվ բորոտը, ում Աստված նվիրեց ապաքինում, գնաց նրա հետևից ու դարձավ նրա սիրեկանը։
Այդ ժամանակ Աստված ջուրը գինի դարձրեց,
