Մայրը նախաճաշին ձվածեղ պատրաստեց։ Ողջ ընտանիքը՝ հայրը, մայրը, չորս տարեկան որդին նստեցին սեղանի շուրջ։ Փոքրիկը նայեց ափսեին, դեմքը ծռմռեց ու ասաց՝
— Ես դա չեմ ուտելու, ես կոնֆետ եմ ուզում։
Մայրը ասաց՝
Կար չկար երկու ցեղ կար, որոնք միմյանց հետ թշնամություն էին անում։ Ու այնպես պատահեց, որ մեկը, մյուսներին գերի վերցրեցին։ Առաջնորդները հանդիպեցին միմյանց ու մեկն ասաց մյուսին՝
— Ես ու իմ զորականները՝ ուժեղ ենք։ Ես ուզեցա կործանել քո ժողովրդին՝ տղամարդկանց սպանել, կանանց պատվազրկել, երեխաներին մահացնել։ Բայց ես դա չարեցի։ Եվ այդ բանի համար, որ ես դա չեմ արել, տուր ինձ այն, ինչ ես կխնդրեմ։ Ու կապրենք մենք խաղաղության մեջ։
Մի անգամ, մի մարդ, ով տարված էր աստրալ ճանապարհորդություններով երազում, հայտնվեց մի տարօրինակ ու անապատային վայրում։ Մի ոչ մեծ հարթավայրում, սարերի մեջ նա գոմ տեսավ։ Սովորաբար նման գոմի մեջ մարդիկ անասուններ են պահում, բայց ի զարմանս իրեն, ճանապարհորդը այնտեղ տեսավ երեխաների։ Նայելով երեխաներին, մարդը վախ զգաց, որովհետև նրանց ձեռքերը կտրված էին, դաստակից մի փոքր վերևից։
Շատ մարդիկ խմորից կարկանդակներ են թխում։
Մի հրեա, խմորից ֆալլոսներ էր թխում, ամենատարբեր միջուկներով։ Մի անգամ նրա կնոջը հարցրեցին, թե ինչ կասի նա այն մասին, որ ամուսինը իր, խմորից ֆալլոսներ է թխում։ Կինը պատասխանեց՝
— Ծանոթները նախատում են, իսկ ես սովորել եմ։
Մի անգամ մի աղքատ ընկավ տոնավաճառ։ Դանդաղ քայլում էր նա ապրանքների վաճառասեղանների միջով, ոչ մի բան դրանցից չգնելով։
Հանկարծ նրա աչքին ընկավ մի ցուցանակ՝ «Պայուսակներ ողորմություն խնդրելու համար»։ Մոտեցավ նա այդ ապրանքին, հետաքրքրությամբ սկսեց զննել։
Յոթ հոգիներ հավաքվել մի կանթեղի կողքին, որի վրա անուն էր գրված։ Բավականություն ստանալով նուրբ, փափուկ լույսով, յուրաքանչյուր հոգի կարդում էր այդ անունը իր կերպով։
Մեկը ասաց՝
— Դա երանությունն է։
Մի անգամ Ուսուցիչն ասաց աշակերտներին՝
— Հիշու՞մ եք աղվեսի մասին հեքիաթը, որը փախչում էր շներից։ Թաքնվեց նա իր բնի մեջ ու հարցնում է՝
— Աչուկներ, ի՞նչ էիք դուք անում։
— Մենք նայում էինք։
Աշակերտներից մեկը եկավ Ուսուցչի մոտ կեսօրին։ Ուսուցիչը նստած էր ծառի տակ, թաքնվելով ստվերոյմ կեսօրի արևի շոգ ճառագայթներից։ Մոտենալով Ուսուցչի, աշակերտը հարցրեց՝
— Ուսուցիչ, ճակատագիր կա՞։
— Նստիր այստեղ, ծառի տակ, — հրավիրեց Ուսուցիչն ու շարունակեց։
Մի մարդ եկավ Ուսուցչի մոտ գիշերով ու հարցրեց՝
— Ես գիտեմ, որ դու Ոսուցիչ ես ու Ճշմարտություն ես սովորեցնում։ Ես՝ գող եմ ու ավազակ։ Տեսնում ես, ես չեմ խուսափում Ճշմարտությունից, բայց այն ինձանից խուսափում է։ Պատասխանիր, ինչու Աստված չի խփում իմ ճակատին, երբ ես գնում եմ իմ գործերն անելու ու անում եմ։
Քաղաքի դարպասներից ներս մտավ օտարականը։ Անցնելով փողոցներով նա հայտնվեց շուկայի հրապարակում։ Այստեղ վաճառում էին «երջանկություն՝ ծարավների համար», «հավատ՝ կորցրածների համար», «բանականություն՝ չունեցողների համար», «ճշմարտություն՝ չիմացողների համար», նույնիսկ «ծննդկաններ՝ երեխաների սպասող» էին վաճառվում։ Օտարականը, տեսնելով մարդուն, ով թաղման պարագաներ էր վաճառում, հարցրեց՝
Ծեր բաղդադի գողը, կիսելով իր հացկերույթը որդու հետ, սովորեցնում էր նրան, հարցնելով՝
— Գիտե՞ս ինչպես գողանաս ոսկին գանձարանից այնպես, որ չփլվեն Բաղդադի պատերը։ Ես կսովորեցնեմ քեզ։
Նա հավաքեց հացի փշրանքները սեղանից մի կույտի մեջ, ու մատնացույց անելով, շարունակեց՝
Սուրբ եղնիկի մասին զրույցը վաղուց էր պատմվում որսորդների միջավայրում։ Նրբագեղ և գեղանի, ոսկե կոտոշներով, նա գրավել էր որսորդների սրտերը, որոնք ցանկանում էին գեթ մեկ աչքով տեսնել «անտառի աստվածուհուն»։ Մի անգամ չէր, որ նա սրնթաց վազելով ու հոգնածություն չզգալով կործանել էր գոռոզ որսորդներին։ Ու հավատալիք կար, որ նա, ով կկարողանա որսալ նրան, անհամար հարստություն կունենա ու փառք ամբողջ կյանքում։
Զբոսապուրակում, նստարանի վրա նստած էր մի ծերունի ու հանգստանում էր։ Մի որոշ ժամանակ անց, նույն նստարանին նստեցին երկու երիտասարդ տղա։ Նրանք ուշադրություն չէին դարձնում կողքին նստած ծերունուն ու շարունակում էին իրենց զրույցը։
— Երիտասարդներ, չեմ ուզում խանգարել ձեր զրույցը… — քաղաքավարի նրանց դիմեց ծերունին։
Կիրակի առավոտյան երկու կին գնացին տաճար աղոթելու իրենց ամուսինների համար։ Կանանցից մեկը այրի էր, ու տեսնելով աղքատներին, որոնք նստած էին տաճարի մոտ, նրանց ողորմություն տվեց։ Մյուս կինը, ով կողքով էր քայլում, ոչ ոքի չողորմաց և նայելով իր ուղեկցի առատաձեռնությանը, խղճաց նրան՝
— Ինչու՞ ես դու այդքան առատաձեռն ողորմություն տալիս աղքատներին։ Ես գիտեմ, որ ինքդ էլ քիչ գումար ունես, ու հանգուցյալ ամուսնուդ համար դու քիչ ես ստանում։
Մի անգամ, մի մարդ մի ահռելի սարի մեջ թունել փորեց։ Մուտքի մոտ նա դրեց մի շատ մեծ քար, որի վրա գրեց՝ «Այս սարի միջով կանցնի նա, ով կշարժի այս քարը իր տեղից»։
Այդ ժամանակից շատ դարեր անցան։ Շատ կամավորներ գտնվեցին, այդ քարի համար։ Բայց միայն թե այդ քարը, առ այսօր իր տեղում է գտնվում, ու յուրաքանչյուրը կարող է գնալ ու տեսնել այն։
Բարձր լեռան բարձրունքում բազմել էին երկու արծիվ ու զրուցում էին իրար հետ։
Առաջինը պատմեց՝
— Այսօր տեսա մի մարդու, ով կուրությունից ազատվեց անմիջապես անդունդի եզրին։ Խեղճը ուրախ էր, որ կենդանի է մնացել, շնորհակալություն էր հայտնում իր փրկության համար Աստծուց։
Դատում էր Աստված դատավորին՝
— Գիտե՞ս արդյոք դու, որ դատելու եմ քեզ Իմ օրենքներով՝ «Մի՛ դատեք, որ չդատվեք», «Ինչ դատաստանով որ դատեք, նրանով պիտի դատվեք»։
Դատավորը պատասխանում է՝
Մի անգամ Սենկայի տատիկը բաց արեց իր սնդուկն ու Սենկան տեսավ կափարիչը հակառակ կողմում փակցված նկարը։ Դրա վրա մի աղջիկ էր պատկերված, որի աջ կողմում կանգնած էր մի սպիտակ, պայծառ հրեշտակ, իսկ ձախ կողմից՝ սև հրեշտակ, կոտոշներով։ Սենկան ուշադիր զննեց նկարն ու հարցրեց տատիկին՝
— Իսկ ու՞ր են նրանք նրան տանում։
Անապատում փրկվում էին երկու ճգնավոր։ Նրանց քարանձավները հեռու չէին իրարից, բայց նրանք երբեք իրար հետ չէին խոսել։ Այդպես նրանք շատ տարիներ էին անցկացրել, ու նրանց փառքը սկսել էր տարածվել ամբողջ շրջանում։
Եվ ահա մի անգամ հաջողվեց սատանային նրանց հոգիների մեջ, երկուսինն էլ միաժամանակ, մի նախաձեռնություն մտցնել՝ ճանապարհվել քաղաք, որտեղ տոն էր։
Եվ եկավ Խորամանկը մարդու մոտ ու հարցրեց՝ «Գիտե՞ս դու թե ինչ բան է բարին ու չարը»։ Ու ասաց մարդը՝ «Մտածում եմ, թե գիտեմ, բայց գիտեմ նաև, որ ցածր եմ ես նստած ու աշխարհայացքն իմ սահմանափակ է։ Իսկ դու ինձանից բարձր ես նստած, սովորեցրու ու ես կիմանամ»։ Եվ ասաց Խորամանկը՝
— Ինչպես ասել եմ ես, ամեն բան հարաբերական է։ Քանզի եթե ընտրես դու ինչ-որ բան, որպես ցանկալի, ապա շարժումը դեպի այն կլինի բարին իսկ նրանից՝ չարը։