Ապրում էին մի անգամ հայրը մոր հետ։ Եվ ունեին նրանք որդի, որը չէր առանձնանում իր զիջողականությամբ, լսողությամբ, նպատակասլացությամբ, կարգապահության նկատմամբ սիրով և այլ որակներով, որոնք սովորաբար սպասում են լսող երեխաներից։ Հայրը համարում էր, որ որդուն պետք է խստության և անվերապահ ենթարկվողականության մեջ դաստիարակել։ Իսկ մայրը, որդուն թույլ էր տալիս համարյա ամեն բան և միայն երբ վերջինիս արարքները անցնում էին բոլոր սահմանները,
Վեցամյա որդին մոտեցավ հորն ու ասաց՝
- Հայրիկ, արի մեքենաներով խաղանք։
- Օ, որդիս, - պատասխանեց հայրը, - դու գիտե՞ս, թե ես երբ եմ վերջին անգամ մեքենաներով խաղացել։
- Այո, գիտեմ, երբ փոքր էիր։
Ամուսնանալուց հետո ամուսինները բարօրության մեջ էին ապրում։ Սակայն մի որոշ ժամանակ անց, տղամարդու գործերը սկսեցին փչանալ և որոշ կյանքի ուրախություններ, ինչպիսիք են ծովում հանգստանալը կամ նույնիսկ տանը հյուրեր ընդունելը, դառան ոչ իրենց գրպանի համար։
Կինը շատ ազգականներ ուներ և նրանք սկսեցին ասել իրեն, թե իր ամուսինը բավարար հոգ չի տանում իր մասին, ի վիճակի չէ կերակրել ընտանիքը։ Իսկ ավագ քույրը, մի միայնակ կին-բիզնեսմեն, որոշեց նվիրել նրան իր հին մեքենան։ Կինը շնորհակալություն հայտնեց քրոջը առաջարկի համար, բայց մերժեց՝
Մի ընտանիքում ամուսնությունը խարխլվեց։ Բավականին հարուստ և հաջողակ ամուսինը ոչ մի կերպ չկարողացավ ընդհանուր լեզու գտնել իր կնոջ հետ։ Վերջ ի վերջո նրանք ամուսնալուծվեցին։ Փոքրիկ երեխան մնաց մոր հետ։ Ինքը, ապահարզանի գործընթացը, սկանդալային էր և երկար՝ մի քանի դատական նիստից հետո դատարանը հորը պարտադրեց իր ունեցվածքի ահռելի բաժին տրամադրել իր նախկին կնոջն ու իր որդուն, որից հետո ոչ նախկին կինը, ոչ էլ որդին նրան երբեք չտեսան։
Երեխան մեծանում էր։ Եվ նրան ողջ կյանքումհուզում էին հարցերը՝ «Ո՞վ է իր հայրը։ Ինչպիսի՞ն է։ Որտե՞ղ է։ Ինչու՞ չի գալիս»։ Մայրը չէր ուզում խոսել այդ մասին։ Երբ նա մեծացավ, ապա որոշեց ինքը գտնել իր հորը։
Եկավ մի անգամ մի կին իր ընկերուհու տուն և տեսավ, որ նա աթոռակի վրա կանգնած դարակն է ամրացնում խոհանոցում։
- Այդ ի՞նչ ես անում, - հարցրեց հյուրը։ - Ինչու՞ ես ինքդ ամրացնում, ինչու՞ ոչ ամուսինդ։
- Զզվել եմ արդեն նրան խնդրելուց, մի ամբողջ շաբաթ։ Անընդհատ մի պատասխան ունի՝ «Հետո»։
Երբ դարակն ամրացված էր, կանայք նստեցին թեյ խմելու։
Ամուսնու ծննդյան օրը, նրա եղբայրն իրեն լոգանքի գել նվիրեց, որը բերել էր արտասահմանից։ Երբ երեկոյան ամուսինը պառկեց քնելու, կինը գրկեց նրան ու նկատեց, որ նրա մարմնից շատ հաճելի հոտ է գալիս։ Մի քանի երելո անընդհատ կինը, պառկելուց քնելու, հիանում էր ցնցուղից հետո ամուսնու մարմնի բույրով։
Սակայն հետո ամուսինները մի ինչ-որ մանրուքի պատճառով վիճեցին և ամուսինը գնաց քնելու այլ սենյակ՝ բազմոցին։
Մի անգամ աղջիկը բողոքեց իր ընկերոջը, որ որոշ մարդիկ իր հանդեպ անարդար են վարվում։ Ընկերը, որոշ մտորումներից հետո որոշում ընդունեց՝ նա գնաղ այդ մարդկանց մոտ և արտահայտեց այն ամենը, ինչ անհրաժեշտ համարեց, հասկացնելով, որ թույլ չի տա, որ նեղացնեն իր ընկերուհուն և որ այդ աղջկա պատիվը պահող կա։
Աղջիկը այդ զրույցի վկան էր և տղան նկատեց, որ նա դժգոհ մնաց։
Քաշում էր ձին անձրեվներից ավիրված սայլուղիով սայլը։ Քանի նրանք գնում էին, սայլը փնթփնթում էր ձիու վրա՝
- Այս ինչ անպետք ձի ես։ Դանդաղ ես քայլում և քո սմբակների ցեխն էլ ինձ վրա է ընկնում։ Չես խնայում ինձ, հոգ չես տանում իմ մասին։ Ախր ինքդ էլ այնքան տգեղ ես։ Այ ուրիշ սայլերի ձիերը – նայիր ինչ բարեկազմ են։
Երկրում, որտեղ ապրում էր Նասրեդդինը, հեղաշրջում տեղի ունեցավ։ Նախկին կառավարությունը տապալվեց և անհրաժեշտ էր նորը ստեղծել։ Նասրեդդինին շատերը գիտեին և նա առանց դժվարության դառավ սենատոր։ Ծառայության բերումով նա պետք է ժողովրդի առջև ելույթ ունենար միտինգներին։ Եվ ամեն բան լավ կլիներ, եթե չլիներ մի խիստ կանոն՝ երկրում ընդունված էր ճառերը կարդալ թղթից, իսկ Նասրեդդինը անգրագետ էր։ Բայց ի շնորհիվ իր հնարամտության, արտասովոր խելքի և ճարտարախոսության արվեստի, նրա ճառերը ամենալավն էին։ Իսկ որպեսզի նրան չմեղադրեն կանոնը խախտելու մեջ, նա իր ձեռքը մի ինչ-որ տեքստով թուղթ էր վերցնում և ձև անում թե այնտեղից է կարդում։
Պապը թոռան հետ քայլում էր փողոցով։ Անկյունից թեքվելով նրանք տեսան մարդկան մի մեծ ամբոխ, որը շարժվում էր գլխավոր հրապարակի ուղղությամբ, տանելով ինչ-որ գրառումներով տրանսպարանտներ և բարձրայան գոռալով «Հեռացիր…», որից հետա արտաբերում էին շատ այլ տարբեր բառեր։ Թոռը հարցրեց՝
- Պապիկ, իսկ ու՞ր են նրանք գնում։
- Կառավարության շենքի մոտ։
Մի պետությունում ապրում էր մի Իմացասեր Մարդ։ Նա միշտ կասկածում էր, որ իր կառավարությունը ազնիվ չէ։
Երբ երկիրը սկսեց դողդղալ տեռորիստական պայթյուններից, նա կասկածեց, որ դրանք առանց կառավարության տեղեկացվածության չեն անցնում։ Նա սկսեց այդ մասին խոսել բոլորի հետ և շուտով իր կողքին համախոհներ հավաքեց, իր կուսակցությունը ստեղծեց, որը դառավ կառավարության ընդդիմադիր։
Այլ քաղաքից մի աղջիկ ծանոթացավ մի երիտասարդի հետ։ Նրանց միջև բուռն սիրավեպ զարգացավ, որի արդյունքում աղջիկը հղիացավ։ Նա հույսը դրել էր այն բանի վրա, որ կամուսնանա տղայի հետ, իսկ վերջինս իրեն դեռ շատ երիտասարդ էր համարում ընտանեկան կյանքի համար։
Երբ աղջիկը հայտնեց իր սիրեցյալին ուրախալի լուրը, վերջինս հայտարարեց, որ պատրաստ չի հայր դառնալ և գումար տվեց աբորտի համար։ Աղջիկը լուռ վերցրեց գումարը և հեռացավ, ինչը երիտասարդը համարեց որպես համաձայնություն։
Տղամարդուն, ով նստած է հիվանդանոցի միջանցում, իր առանձնասենյակ կանչես բժիշկը։
- Մենք ենթադրում ենք, որ ձեր կնոջ մոտ հազվագյուտ հիվանդություն է, որով կարող էր նա վարակվել հասարակածային երկրներով ճանապարհորդելուց… Ձեր կինը, կամ դուք, վերջին տարվա ընթացքում որևէ տեղ ճանապարհորդե՞լ եք։
- Ոչ, չենք ճանապարհորդել, - պատասխանեց տղամարդը։ - Իսկ այլ ինչպե՞ս է հնարավոր վարակվել։
Մի անգամ ուշ գիշերով մի տղա եկավ իր ընկերոջ դարպասների մոտ և սկսեց գոռալ՝
- Հեյ, բարեկամ, արթնացիր։ Բավ է քնես։ Շուտով փողոցում այլևս մարդ չի լինի, ու մենք չենք իմանա թե ինչով ենք ապրելու։
Հարևան տներից լսվեցին արթնացած բնակիչներչի դժգոհ ձայները՝
- Հերիք է գոռաս։ Հեռացիր այստեղից։ Մի խանգարիր քնենք։
Մի անգամ մի աղքատ մարդ մահացավ։ Եվ ընկավ նա մի սենյակ, որտեղ պետք է սպասեր Դատարանի որոշման այն մասին, թե ու դրանից հետո պետք է ճանապարհվի՝ դժոխք թե դրախտ։ Եվ հանկարծ նա նկատում է, որ իր կողքին նստարանի վրա նստած է հարուստը, իր տերը, ում մոտ նա փողոց մաքրող էր աշխատում։ Հարուստը երբեք իր աշխատողին չէր նկատում։ Վերադառնալով հավաքույթներից շքեղ աղջիկների հետ, նա գետնին ծխախոտի մնացորդներ, թուղթ և այլ աղբ էր նետում, որը փողոց մաքրողը անմիջապես մաքրում էր։ Աղքատը իրեն ոչ միայն շքեղություն չէր կարող թույլ տալ, այլ նաև չէր կարող իրեն թույլ տալ ընտանիք ունենալ, որը կկարողանար կերակրել։
Մի մարդ ճամփա ընկավ։ Լիքը լցրած ուսապարկով նա տնից դուրս եկավ։
Նրա ճանապարն անցնում էր իրեն անհայտ վայրերով, ալեկոծվող և պտղաբեր այգիներով։ Նա գնում էր ու բավականություն ստանում իրեն շրջապատող տեսարաններով, քաղելով իր ճանապարհին մրգեր և հատապտուղներ։
Սակայն շուտով ճանապարհը սկսեց սար բարձրանալ։
Կար չկար, մի պոետ կար, և նա խոր փիլիսոփայական իմաստով բանաստեղծություններ էր գրում։ Նա իր բանաստեղծությունները ամենատարբեր ամսագրեր և հրատարակություններ էր տանում, սակայն դրանք չէին տպագրում։ Խմագիրները հղում էին կատարում այն բանի վրա, որ այդ բանաստեղծությունների իմաստները, մեծամասամբ չեն համընկնում հասարակության տեսակետի հետ, որ նրա բանաստեղծությունները բերում են ոչ թե պոզիտիվ ստեղծագործ մտքերի այլ դրանց հակառակին, որ այդ բանաստեղծություններից օգուտ չկա, այլ միայն վնաս կա։
Մի անգամ զրույցի բռնվեցին երկու ընկերուհիներ և մեկը մյուսին խոստովանեց, որ չի կարողանում ներել իր մորն այն բանի համար, որ վերջինս ինչ-որ բան իրեն չի տվել իրեն մանկությունում, խոչընդոտել է ինքնաիրացվել պատանեկությունում։
- Օ, ես հենց ունեմ մի հոգեբանի լավ դասախոսություն նեղացածության և ներման մասին, - որոշեց օգնել ընկերուհին։ - Տա՞մ լազերային սկավառակը լսես։
Գնացքով ճանապարհորդում էր մի երեխա իր մոր հետ։ Մայրն ինչ-որ բան էր փնտրում իր պայուսակի մեջ և պայուսակի ողջ պարունակությունը շարում էր սեղանին։ Երեխան տեսնելով երկու դեղի կոճակների թերթ, վերցրեց իր ձեռքն ու դիմեց մորը՝
- Մայրիկ, տուր այն ռետինե քուղը, որով մորաքույրը դեղատանը փաթաթեց այս դեղերը։ Դրանք պետք է փաթաթված լինեն…
Եվ հաճախ այնպես էր լինում, որ նա զրույցի էր բռնվում փողոցում մի անծանոթ մարդու հետ, ու սկսում էր նրան պատմել Աստծո մասին, Երկրի մասին, մարդկանց մասին, սիրո մասին ու սկսում էր մարդը նրան հարցեր տալ, իսկ մի կես ժամ լսելուց հետո էլ վերջինիս հայացքը պայծառանում էր, մարդն ավելի ուրախ էր դառնում։ Եվ ցնծալով, համաձայնվում էր նա քարոզչի հետ, կարծես թե նա, այ հենց հիմա իր աչքերը բաց արեց մի ինչ-որ շատ կարևոր բանի վրա և հեռանում էր նա առատորեն ճգնավորին երախտագիտություն հայտնելով։
