Մի ծերունի մի անգամ իր հետ վերցրեց փոքրիկ թոռնիկին երեկոյան պատարագի։ Տղան մեծ հետաքրքրությամբ և ակնածանքով հետևեց այն ամենին, ինչ տեղի էր ունենում պատարագի ժամանակ։ Նրան հիացնում էին հոգևորականները՝ նրանց խիստ տեսքը, իշխող ձայնը և վառ, անսովոր հագուստը։
Տան ճանապարհին, տղան հարցրեց պապին՝
— Այն Հայր Սուրբը, ով երբեմն դուրս էր գալիս ու նրա առջև գիրք էին բռնած պահում նաև… Նա տաճարի ամենագլխավո՞րն է։ Նրա համար դեպի դրախտ ճանապարհն արդեն ապահովվա՞ծ է։
— Ամենայն հավանականությամբ դեռ ապահովված չէ, — պատասխանեց ծերունին։ — Ես կարծում եմ, որ նրանից, այնտեղ վերևում, ընդհանրապես երկու անգամ շատ են պահանջելու։
